Toekomst gezondheidsbevordering: hybride omgeving, vertrouwen en welzijn

Goedemorgen allemaal. Welkom bij de sessie over de toekomst van gezondheidsbevordering hier op de

Wereldgezondheidstop. Het is volgens mij een van de eerste keren op de top dat gezondheidsbevordering zo expliciet

wordt besproken. We hebben het gekoppeld aan twee thema's. Enerzijds is er een bekend document over

gezondheidsbevordering. Sommigen van u kennen het misschien: het Ottawa Charter for Health Promotion, dat dit

jaar zijn 40e verjaardag viert. Het heeft de afgelopen decennia een aanzienlijke invloed gehad op de

ontwikkeling van gezondheidsbevordering en-preventie. Anderzijds was het gisteren, zoals u weet, de Dag van de

Geestelijke Gezondheid. En als we het hebben over de toekomst van gezondheidsbevordering, is emotioneel

welzijn in veel opzichten absoluut essentieel en belangrijk. Ik zeg bewust emotioneel welzijn, omdat mensen bij de

term geestelijke gezondheid vaak een klinisch beeld hebben van psychiatrische problemen en dergelijke.

We proberen het daarom bewust voor 150% te integreren in een welzijnsagenda. Zoals u weet, wordt in het algemene

gezondheidsdebat de term welzijn steeds vaker gebruikt, omdat het een breder begrip omvat. En natuurlijk is het ook

onderdeel van de WHO-definitie van gezondheid die tot op zekere hoogte herontdekt wordt. Met deze twee punten

in gedachten hebben we een fantastisch panel samengesteld, een groep die niet de gebruikelijke samenstelling heeft

wanneer we het over gezondheidsbevordering hebben. En ik dacht: dit is echt heel spannend. We

hebben Heidi Larson van het Global Listening Project en het Vaccine Confidence Project, en met haar kunnen

we veel van de data bespreken die dit project verzamelt met betrekking tot gezondheid en welzijn. We hebben Lana

Run Levy van Gallup bij ons. Zij hebben op veel verschillende manieren data verzameld over emotioneel welzijn en

zij zal die met ons delen. En we hebben ook een online collega, de stem van de jeugd als we het hebben over de

toekomst van gezondheidsbevordering. Hallo. We hebben Oluwapelumi Solagbade uit Nigeria. Hij werkt bij het

laboratorium voor digitale transformaties in de gezondheidszorg. Hij is daar onderzoeker. Helaas stond

het visumprobleem zijn komst hier in de weg. Dus, mag ik u vragen om te applaudisseren als teken dat u het daar

niet mee eens bent? En bedankt Olu dat je online bij ons bent en je input geeft. We hebben ambassadeur Carol

Bennett uit Canada bij ons. Zij is momenteel ambassadeur van Canada in Denemarken. Maar daarvoor was ze

minister van Inheemse Betrekkingen en Geestelijke Gezondheid en Verslaving in Canada. Ze brengt een buitengewone

ervaring op dit gebied met zich mee en past die op allerlei manieren toe in haar huidige functie, bijvoorbeeld bij

de problemen waarmee Groenland en de inheemse bevolking te kampen hebben. En natuurlijk zouden we deze discussie

niet kunnen voeren zonder de WHO in het panel. In dit geval Kremlin Wickramasinghe, directeur van de

afdeling Preventie en Gezondheidsbevordering bij het Europese kantoor van de WHO. Het Europese

kantoor van de WHO is ook de plek waar gezondheidsbevordering daadwerkelijk is begonnen, waar het wereldwijde

programma is opgezet en verder ontwikkeld. Dus een hartelijk welkom aan de panelleden. We hadden misschien

liever een wat gemoedelijker panel gehad, maar het was zo belangrijk dat de stem van de jongeren echt centraal

stond in deze discussie. Zo is het allemaal opgezet en ik denk dat het zal werken. Het zal heel goed werken. Van

mijn kant wil ik jullie nog één gedachte meegeven. Degenen onder jullie die na dit gesprek het Handvest van

Ottawa willen lezen, de kernboodschap van het Handvest van Ottawa is–en het was revolutionair in zijn tijd en is

soms nog steeds revolutionair–dat gezondheid wordt gecreëerd in het dagelijks leven. Het wordt niet

gecreëerd in ziekenhuizen. Het wordt niet gecreëerd in de spreekkamer van de dokter. Het wordt gecreëerd in het

dagelijks leven. We zeiden dat de omgeving waarin mensen leven, liefhebben, leren en spelen, bepalend

is voor hun gezondheid en dat dit een buitengewone impact heeft. En natuurlijk, zoals jullie allemaal weten

als mensen die in de gezondheidszorg werkzaam zijn, is de uitdaging van gelijkheid absoluut cruciaal in deze

context. Dus ik ga het niet hebben over het verleden van gezondheidsbevordering . We hebben het over het herzien van

het Handvest van Ottawa voor mentaal welzijn en veerkrachtige samenlevingen. Het zou een soort nieuwe titel voor het

handvest kunnen zijn. Dus, ehm, we willen natuurlijk beginnen met het perspectief van jongeren. Dus, voordat

we de expert aan het woord laten, laten we eens horen van Olu hoe hij de toekomst van gezondheid en welzijn ziet

, wereldwijd, in zijn regio in het bijzonder, en hoe zijn vrienden en collega's, andere jongeren, daarover

denken. Olu, aan jou het woord. Ja, heel erg bedankt, ehm professor. En hartelijke groeten aan iedereen die met

ons meedoet in Berlijn en over de hele wereld. Het spijt me heel erg dat ik er fysiek niet bij kan zijn vanwege mijn

visumproblemen, dus het is gewoon heel onverwacht. Dus, als we jongeren van nu vragen hoe ze de toekomst van de

gezondheid zien, dan is het eerste wat je beseft dat we gezondheid niet langer definiëren vanuit de muren van een

ziekenhuis of een kliniek. Voor mijn generatie is gezondheid nu een dagelijkse ervaring, een staat van

fysiek, mentaal en sociaal evenwicht. En dat evenwicht wordt volledig gevormd door de omgeving waarin we leven.

Cruciaal is dat die omgevingen, en ik zeg nu zelfs dat ze niet langer alleen fysiek zijn, maar hybride. Voor

jongeren in Afrika en wereldwijd is de digitale ruimte geen optioneel extraatje of gadget dat we af en toe

gebruiken. Het is geen primaire leefomgeving waar we leren, socialiseren, de kost verdienen,

ondersteuning krijgen en zelfs onze identiteit vormen. Daarom mist elke traditionele benadering van

gezondheidsbevordering die digitale technologie als een aparte entiteit beschouwt, absoluut de realiteit van

het leven van jongeren. Deze digitale omgeving zelf vertoont een diepe dualiteit. Enerzijds hebben digitale

tools de toegang tot gezondheidszorg op een eerlijke en effectieve manier gedemocratiseerd. In omgevingen met

beperkte middelen, waar de infrastructuur voor geestelijke gezondheidszorg schaars is, hebben we

bijvoorbeeld online communities, netwerken van lotgenoten en digitale platforms die essentiële levenslijnen

bieden die traditionele gezondheidszorgsystemen simpelweg niet kunnen leveren. Anderzijds navigeren we

ook door een digitale omgeving die is ontworpen rond commerciële prikkels. We hebben overtuigende

platformontwerpen, algoritmes voor eindeloos scrollen en ongecontroleerde interacties die structurele risico's

creëren, zoals verstoring van slaapgewoonten, versterking van angstgevoelens en zelfs aantasting van

de persoonlijke autonomie. Wij jongeren erkennen deze crisis, maar we zitten nog steeds gevangen in een digitale

ruimte die is ontworpen zonder rekening te houden met onze veiligheid of ons welzijn. Mijn advies is dan ook: als je

echt een veerkrachtige samenleving wilt opbouwen, dan denk ik dat gezondheidsbevordering zich moet

ontwikkelen. We willen dat wij jongeren niet pas behandeld worden als we gefaald hebben. We willen een ideale

digitale en sociale omgeving die ons welzijn, ons mentale welzijn, beschermt vóórdat er een crisis ontstaat. Heel

erg bedankt daarvoor. En als we teruggaan naar die definitie: gezondheid ontstaat

in het dagelijks leven, waar mensen leven, liefhebben, werken en spelen. En natuurlijk, als we de punten die Olu

net noemde erbij halen, is het nu echt een hybride omgeving. Je kunt daar bijvoorbeeld aan toevoegen waar mensen

googelen, chatten, TikToken, enzovoort. Het is dus een compleet nieuwe sociale, ondersteunende én destructieve

omgeving, zoals hij al aangaf. En, weet je, verslaving door ontwerp, daar komen we later op terug, want sommige

gegevens die Lana met ons zal delen, onderstrepen dat ook. Aangezien dit de Wereldgezondheidstop is, die gebaseerd

is op bewijs en data, geef ik nu het woord aan Lana van Gallup om wat meer te horen over die basis, de data en de

resultaten van het rapport over de emotionele gezondheid in de wereld. Lana, alstublieft. Heel erg

bedankt. Ik ben erg blij hier te zijn. Vandaag hebben we de tweede editie van het rapport 'De emotionele gezondheid

in de wereld' uitgebracht, in samenwerking met de Wereldgezondheidstop. Dit rapport is

gebaseerd op gegevens van de Gallup World Poll, 's werelds grootste onderzoek dat jaarlijks in meer dan 140

landen wordt uitgevoerd. Het onderzoek richt zich op hoe mensen hun leven ervaren en wat gezonde, bloeiende

samenlevingen drijft. Als onderdeel van dat onderzoek kijken we naar de emotionele gesteldheid en het

subjectieve welzijn in de wereld. Dat is natuurlijk iets anders, maar wel gerelateerd aan het algemene concept

van mentale gezondheid. Voordat we dieper ingaan op het onderwerp sociale media en welzijn, wat volgens mij erg

belangrijk is, wil ik u eerst een kort overzicht geven van de wereldwijde emotionele temperatuur op basis van

onze gegevens uit 2025. Wat interessant is, is dat negatieve emoties sinds 2006 steeds vaker voorkomen. Ze piekten

tijdens de COVID-pandemie, maar zijn nog lang niet teruggekeerd naar het niveau van vóór COVID. Zo is

bijvoorbeeld het percentage Amerikanen dat aangeeft zich zorgen te hebben gemaakt sinds 2006, toen we deze vraag

voor het eerst stelden, enorm gestegen. Wereldwijd geeft 38%van de wereldbevolking aan zich de dag ervoor

zorgen te hebben gemaakt, acht procentpunten hoger dan in 2006. De meeste andere negatieve emoties, zoals

stress, fysieke pijn, verdriet en woede , volgen min of meer hetzelfde patroon. Dit alles speelt zich af tegen de

achtergrond van een dalende levenswaardering in veel welvarende en ontwikkelde landen. Dus, ik denk dat de

belangrijkste conclusie is dat negatieve emoties toenemen. Het bestond al vóór sociale media, maar sociale

media spelen wel een belangrijke rol in het begrijpen van de bijdrage eraan. Een ander inzicht dat ik wilde delen is

, en zoals velen van jullie weten, dat emotionele gezondheid ook verbonden is met fysieke gezondheid. Voor mensen die

regelmatig last hebben van zorgen, stress, verdriet en woede, hebben verschillende studies aangetoond dat er

een verband is met de prevalentie en incidentie van chronische ziekten. Het is een groeiende uitdaging voor

gezondheidszorgsystemen om te begrijpen : hoe kunnen we, met name binnen de huisartsenzorg, succesvol veranderingen

in de emotionele gezondheid identificeren en behandelen die wereldwijd plaatsvinden? De emoties in

de wereld worden dus negatiever. Het piekte tijdens COVID, maar de oorzaken gaan verder dan sociale media of de

pandemie. Dit is een QR-code als je het rapport wilt downloaden. En uh, iets later in het gesprek zullen we dieper

ingaan op hoe sociale media het subjectieve welzijn en de emotionele gezondheid van mensen wereldwijd

beïnvloeden. Heel erg bedankt, Lana. Uh, voor degenen die achterin staan, er zijn stoelen vooraan

, dus kom gerust zitten. Uh, omdat de sprekers op het podium staan, zijn er stoelen beschikbaar. Heidi, ik wil me

graag tot jou wenden, want we horen dat de wereld steeds negatiever wordt. Uh, met betrekking tot je luisterproject,

en met name rond het thema vertrouwen, kun je ons vertellen wat je data laten zien?

Ja, we, uh, het komt redelijk overeen met wat we net van Elana hebben gehoord . In, uh, 2020, 2021, we, uh, sorry. Ik

was een beetje in mijn...We hebben een onderzoek gedaan in 70 landen naar de ervaringen, emoties en gevoelens van

mensen tijdens COVID, tijdens de piek van de epidemie, het begin, het midden en later. Ik wil even iets zeggen over

emoties, maar dan terugkomen op het Handvest van Ottawa. Sorry, het Handvest. We zagen dat aan

het begin van de pandemie de emoties van mensen op en neer gingen: woede, blijdschap, noem maar op. Maar twee

zeer zorgwekkende dingen die we zagen, waren dat in de eerste twee jaar, 2021 of in het begin en het midden, de hoop

vrij groot was dat we hier doorheen zouden komen. En wat echt interessant was, is dat aan het einde, toen de

pandemie voorbij werd verklaard (COVID is niet voorbij, want we hebben het vandaag de dag nog steeds), de hoop

afnam. En dat kwam doordat mensen zich realiseerden dat we er niet zomaar bovenop zouden komen. En dat hun leven

was veranderd. Het sociale leven van jongeren was veranderd. Sommigen waren hun baan kwijtgeraakt. De economie was

veranderd. Mensen waren verhuisd. Er was veel veranderd. En de andere emotionele dimensie was

onverschilligheid. Die onverschilligheid nam tijdens de pandemie steeds verder toe, waardoor

mensen zich harder opstelden. Ik denk dat dit deels, en ik begrijp het, een copingmechanisme is in die stressvolle,

onzekere en moeilijke tijden, voor iedereen op verschillende manieren. Maar die onverschilligheid is niet

verdwenen. Het is echt een van de dingen waar we mee te maken hebben. We zagen het vooral bij de 18-tot 24-

jarigen en de 18-tot 34-jarigen. De eenzaamheid nam toe. De last van mentale gezondheidsproblemen en

eenzaamheid was onevenredig hoger onder 18-tot 34-jarigen, met name onder 18- tot 24-jarigen. En we zagen dat de

impact zich interessant genoeg op een andere manier uitte. In ons project over vaccinatievertrouwen houden we

sinds 2015 wereldwijd een vaccinatievertrouwenindex bij. Tussen begin 2020 en 2024 zagen we een

significante daling van het vaccinatievertrouwen wereldwijd. We hadden gegevens van voor en na de

vaccinatiecampagne van 55 landen, waarvan er 52 een significante daling lieten zien. Binnen die groep bleek dat

het vooral de 18-tot 24-jarigen waren die de grootste daling in vaccinatievertrouwen veroorzaakten. De

emoties van mensen speelden een rol: " Ik neem dat vaccin niet, want jullie zeggen dat ik het moet doen, iedereen

zegt wat ik moet doen." Het was een erg emotionele tijd. Ik heb het volledige Handvest van Ottawa nog eens gelezen.

Wat me fascineerde, was dat het woord' vertrouwen 'er geen enkele keer in voorkwam. Terwijl in bijna elke zaal en

in bijna elke discussie over vertrouwen gesproken werd. Dat betekent dat het destijds als vanzelfsprekend werd

beschouwd. En er was vertrouwen, en dat was niet zo'n probleem. En ik denk dat wanneer we ons handvest herzien en

aanpassen voor versie 2.0, we vertrouwen erin moeten brengen. En verder is er veel aandacht voor toegang

tot informatie, maar er wordt niet aangegeven wat voor soort informatie het betreft, er wordt niet verwezen

naar het feit dat het een zeer controversiële informatieomgeving is. Het weerspiegelt dus echt een sterk

veranderde omgeving. We zagen dit ook in onze GLP-interviews, focusgroepen en enquêtes van het Global Listening

Project. En de laatste twee punten die ik wil maken zijn dat we met name in een aantal grote stedelijke gebieden,

zoals Abuja, Delhi, New York, Parijs en São Paulo, hebben gevraagd wat hun prioriteit was op het hoogtepunt van de

epidemie in hun regio. Want het was op verschillende momenten. In Abuja noemde men overweldigend voedselzekerheid. In

New York City was dat geestelijke gezondheid. En ze maakten een behoorlijk traumatische COVID-uitbraak

mee. In Bangkok was er veel bezorgdheid over eenzaamheid en isolatie, vooral onder jongeren en ouderen die alleen

woonden. In São Paulo ging het vooral om verbroken relaties en spanningen. En in Parijs lag de focus wat meer op

mentale gezondheidsproblemen. Maar wat ik echt interessant vond, is dat geen van deze landen COVID als hun grootste

probleem noemde. En dat is volgens mij de reden waarom we het Handvest van Ottawa hebben. Mensen beoordelen

overheden niet langer op basis van het aantal besmettingen en sterfgevallen tijdens COVID of andere

gezondheidsreacties, wat we veel te vaak doen. En het Handvest van Ottawa weerspiegelde op een zeer duidelijke

manier een aantal van de belangrijkste voorwaarden voor een goede gezondheid, zoals beschreven in het Handvest.

Waarom hebben we nog steeds polio? Wat is onze grootste uitdaging met betrekking tot ebola vandaag de dag? In

beide gevallen vormen conflict en veiligheid de grootste barrière. Vrede is er één van. Voedsel werd genoemd

als een van de voorwaarden. Nigeria was daar heel duidelijk over. Inkomen, dat was een probleem in Delhi, de

geldstroom tijdens de pandemie. Veel mensen hebben een contante economie. De lockdowns blokkeerden hun toegang tot

contant geld en voedsel, en de zorgen om hun kinderen en gezinnen. Dus, ik zei gisteren tegen Alanna dat ik denk

dat het handvest in sommige opzichten zijn tijd vooruit was, maar dat het een aantal huidige problemen over het hoofd

zag. Dus, heel erg bedankt. Heel erg bedankt, Heidi, daarvoor. En ik kan het alleen maar met je eens zijn en

benadrukken. Als ik terugdenk, waren er dingen die we gewoon niet in twijfel trokken. Dat mensen de instellingen

voor de volksgezondheid vertrouwden, dat mensen de informatie over gezondheidsvoorlichting vertrouwden,

dat mensen elkaar vertrouwden. En, weet je, al die kwesties van polarisatie, enzovoort, stonden gewoon niet op de

agenda. Er waren ook andere crises. Ik bedoel, die speelden zich af, en we hadden net Tsjernobyl en andere rampen

meegemaakt. Dus er waren ook gevoelens van: "Oei, is dit een polycrisis? Zijn er veiligheidsproblemen?" Dus, maar dit

fundamentele verschil dat is veranderd, en dat jullie beiden hebben onderstreept met data, is volgens mij

iets waar we naar moeten kijken en wat duidelijk van invloed is op het welzijn van mensen. Als je het gevoel hebt dat

je instellingen niet kunt vertrouwen, je buurman niet kunt vertrouwen, dat je er alleen voor staat in wat je doet en

denkt, en vooral als je jong bent en je machteloos voelt, dan moet dat wel degelijk een impact hebben. Carolyn, ik

wil het nu met jou hebben over de kwestie van gelijkheid. We hebben dit al besproken, omdat je als minister ook

verantwoordelijk was voor de gezondheids-en geestelijke gezondheidszorg van inheemse

bevolkingsgroepen in Canada. En natuurlijk word je er nu ook tot op zekere hoogte mee geconfronteerd, omdat

je als ambassadeur in Denemarken weet dat de belangrijkste kwestie de gezondheid in het Arctische gebied en

Groenland is. En veel van die problemen van inheemse bevolkingsgroepen zijn in wezen heel erg vergelijkbaar. Kunt u

ons iets vertellen over hoe dit is veranderd, welke ervaringen u heeft gehad? Ik denk dat we een soort kaart

hebben die u wilt laten zien? Dat kan over een minuut of twee. Ehm, in ieder geval, dankjewel Ilona en

dankjewel voor het Handvest van Ottawa. Ehm, en dat het zo belangrijk voor ons is. Ik ben hier heel bescheiden over.

Ik ben geen inheemse persoon en ik ben ook geen academicus, ehm, maar om de vraag te beantwoorden waarom mensen

worden buitengesloten, is er een vrij voor de hand liggend antwoord: de kolonisatoren voelden zich superieur,

dachten dat ze het beter wisten en legden hun kennis op aan de mensen die wél wisten hoe belangrijk geestelijke

gezondheid en welzijn zijn. En het was interessant dat de WHO gisteren, op Wereld Mental Health Day, zei dat

systemen mét mensen zijn gebouwd, niet óver hen. En ik denk dat dat een Groenlandse uitdrukking is voor: niets

over ons zonder ons. Ik herinner me het nog van de vrouwenbeweging, toen ik voorzitter was van de subcommissie voor

mensen met een beperking, en van de homo-en lesbische beweging. Ik denk dat we dit al heel lang zeggen. En met name

binnen de ULU (Ultra Lowe's Union) en de jongeren. Dat ze niet zomaar de symbolische vertegenwoordiger aan tafel

kunnen zijn. We zouden de tabaksproblematiek en de rebellie van de jongeren tegen de industrie niet

hebben opgelost als er niet naar de jongeren was geluisterd, vooral niet naar hun gebrek aan vertrouwen in

artsen en leraren. Dus, als we denken aan wat onze premier zei: "Als je niet aan tafel zit, sta je op het menu", dan

denk ik aan Shirley Chisholm, de zwarte activiste in de VS die zei: "Als je niet aan tafel zit, neem dan een

klapstoel mee." En dus, ik denk dat het zelfs gisteren nog het Lancet-artikel was over mensen met

ervaringsdeskundigheid: wij, als minister van Geestelijke Gezondheid en Verslavingszorg na COVID, konden geen

commissie samenstellen zonder mensen met ervaringsdeskundigheid, omdat zij ons zouden vertellen wat we verkeerd

deden en waarom we bleven zoeken naar simpele oplossingen voor complexe problemen zoals trauma. De ironie van

het buitensluiten van inheemse mensen is, zoals we al zeiden, dat ik waarschijnlijk tien jaar lang heb

gepleit voor het verlaten van het medische model en het omarmen van het medicijnwiel. Het medicijnwiel in de

Noord-Amerikaanse First Nations staat voor het bewaren van de balans op mentaal, fysiek, emotioneel en

spiritueel vlak. Drie van de vier daarvan zijn niet fysiek. En dus, als je kijkt van conceptie tot dood, dan

moet dit de focus zijn geweest die de ouderen, de kennisdragers en de taaldragers voor ons hebben gehad. En

dus, ik herinner me dat toen ik na SARS staatssecretaris voor Volksgezondheid werd, mijn motto was: zet het publiek

weer centraal in de volksgezondheid. Maar dat betekende iedereen, je kon niemand uitsluiten. Dus, in die tijd,

erfde ik een soort onheilige strijd tussen de sociale determinanten van gezondheid: armoede is onzin, en waarom

kunnen mensen niet gewoon verstandige keuzes maken op het gebied van gezondheid, met als resultaat onderwijs

, economie en gezondheid? Maar ik leerde van de Native Mental Health Association dat mensen uit armoede en

geweld kunnen ontsnappen als ze trots zijn op wie ze zijn. En ik denk dat we dat niet begrepen hebben. De

kolonisatoren kwamen en zorgden ervoor dat mensen zich schaamden voor wie ze waren. Dus, als een veilige

persoonlijke culturele identiteit je veerkracht is, het gevoel van controle dat je over je leven hebt en je

zelfvertrouwen, dan kun je gezondere keuzes maken als je in jezelf gelooft. Het was interessant om vorige week op

het filmfestival in Kopenhagen te zien dat zoveel korte films gingen over het koesteren van je identiteit, of over

hoe de taal je verbondenheid met het land, de geschiedenis en de cultuur symboliseert. Toen ik minister van

Inheemse en Noordelijke Zaken was, erfde ik een systeem waarin het schoolsysteem taal en cultuur

beschouwde als een soort luxe, zoals het kopen van extra basketballen voor de gymzaal. Alsof we daar geen geld

voor hadden, maar als de gemeenschap ervoor wilde betalen, kon dat. Nu weten we hoe belangrijk dat is, omdat we

hebben geleerd dat genezing op basis van het land werkt. Genezing op basis van het land, bijvoorbeeld bij

verslavingen of jonge delinquenten, dat werkt. Preventie op basis van het land werd niet toegepast. En ik ben zo blij

om te zien dat we in delen van Canada nu' vrijdagen in het teken van het land 'hebben, waarop mensen zich

zelfverzekerd voelen. En dat is, nogmaals, hoe we weten dat bij de Native Men's Association in mijn

kiesdistrict in Toronto, door weer in contact te komen met taal en cultuur, levens één voor één ten goede

veranderen. Ik wil afsluiten met iets wat ik vorige week of gisteren zei: Don T. Tram, de jongste leider van een

First Nation in Yukon, gaf een TED Talk over voorouderlijke intelligentie. Hij zei dat als je trots bent op wie je

bent en weet wat je voorouders geloofden, dat dat de essentie is. Dit alles in Canada werd verergerd door de

kostscholen waar mensen hun emoties niet mochten tonen, waar ze niet mochten huilen, en dat wordt nu

versterkt door de' manosphere ', wat dezelfde onzin is. Ik denk dat paternalisme en de gedachte dat vaders

het beter weten, ons in deze puinhoop hebben gebracht en dat we nu moeten overstappen van oppervlakkig overleg

naar co-creatie. Heel hartelijk dank daarvoor, Carolyn, en voor het leggen van die link met de

agenda op zoveel verschillende manieren . Het was voor mij echt fascinerend, een paar maanden nadat we het Ottawa

Charter hadden opgesteld–en daar hoort een bepaald beeld bij–dat ik werd uitgenodigd in Nieuw-Zeeland. Daar

ontmoette ik vertegenwoordigers van de Maori en zij zeiden: "Dit is ons symbool voor gezondheid." Ik keek

ernaar en het leek op het Ottawa-symbool en ik dacht: "Mijn God, we moeten iets op het spoor zijn, toch?

" En ik vind dit punt over voorouderlijke intelligentie geweldig, iets wat je volgens mij echt kunt

gebruiken in het huidige AI-debat en verder kunt ontwikkelen. Kremlin, jij werkt bij de

Wereldgezondheidsorganisatie en je hebt daar de nodige ups en downs meegemaakt met betrekking tot

gezondheidsbevordering. Maar het staat weer op de agenda, wat erg fijn is. Een onderdeel daarvan was ook

de wereldwijde conferentie over gezondheidsbevordering in 2021, die voorstelde dat er een nieuwe kijk nodig

is. Een kijk op wat we de welzijnsmaatschappij noemen. We hebben ook bewegingen voor de welzijnseconomie

en soortgelijke initiatieven. Kunt u die verandering aan ons toelichten? Kunt u uitleggen of de WHO dit verder

ontwikkelt, of dat ze een afwachtende houding aanneemt, of wat de situatie precies is?

Nee, dank u Ilona. Ja. Dank u Ilona, en dank u ook voor de uitnodiging aan de WHO voor deze sessie

. Zoals u al zei, heeft de WHO, ondanks de ups en downs, altijd de vlag gedragen voor gezondheidsbevordering.

We willen u en de gezondheidsbevorderingsgemeenschap bedanken voor die steun en de reis die

we samen hebben afgelegd. Ik denk dat gezondheidsbevordering nu op alle drie niveaus binnen de organisatie prominent

aanwezig is, inclusief mijn afdeling, die voorheen niet-overdraagbare ziekten omvatte, en nu preventie en

gezondheidsbevordering heet. Van de naam tot de functies, we integreren het . Ilona noemde specifiek het handvest

van de gezondheidsbevorderingsconferentie van 2021. Ik denk dat het goed is om daarop

te reflecteren, omdat het ons een document en een gelegenheid heeft gegeven om samen na te denken over hoe

samenlevingen vooruitgang definiëren. Vaak weten we dat economische prioriteiten en economische indicatoren

de vooruitgang bepalen, maar er is consensus ontstaan dat onze vooruitgang niet alleen aan economische vooruitgang

moet worden afgemeten. We moeten ook kijken hoe ons overheidsbeleid de gezondheid van de planeet, de

gezondheid en het welzijn van mensen als onderdeel van die vooruitgang moet beschouwen. Dat is een heel mooi

concept. Wat betekent dat concreet? Ik denk dat we daar nu samen met landen, lidstaten en experts aan werken. Het

conferentiedocument van 2021 zet een stap voorwaarts door alle principes van het Handvest van Ottawa te behouden,

maar introduceert er nieuwe pijlers bij . Er is een pijler over hoe we de planeet kunnen beschermen, hoe we een

welzijnseconomie kunnen creëren, en ook over overheidsbeleid gericht op publieke goederen zoals huisvesting,

onderwijs en kinderopvang. Dit zijn belangrijke factoren om aan te pakken. We kunnen niet over

gezondheidsbevordering praten zonder deze factoren te benoemen. Maar ook universele gezondheidszorg en hoe we de

digitale transformatie optimaal kunnen benutten. Ik ben ervan overtuigd dat de digitale transformatie tussen 2021 en

2026 verschillende betekenissen zal hebben, maar hoe we de voordelen kunnen benutten en de nadelen kunnen beperken.

In april organiseerden we een evenement ter ere van het 40-jarig bestaan van het Handvest van Ottawa. Onze

ambassadeur was samen met Ilona aanwezig in Kopenhagen om het evenement te openen. Meer dan duizend deelnemers

waren online aanwezig en gaven hun input. Ik denk dat er een aantal belangrijke boodschappen naar voren

kwamen, namelijk dat de principes van het Handvest van Ottawa voor Gezondheidsbevordering nog steeds

geldig zijn. Maar misschien hebben we sommige principes niet helemaal correct geïnterpreteerd. We zagen dat

gezondheidsbevordering in veel landen breed werd ingezet, maar als we kijken naar wat er werd geïmplementeerd,

bleven dat uiteindelijk gezondheidsvoorlichtingscampagnes en- boodschappen. De andere aspecten werden

verwaarloosd, kregen minder prioriteit of werden nooit in de praktijk gebracht , met name het creëren van een gezonde

omgeving door middel van beleid. Dat kreeg niet de aandacht die we wilden. En ik denk dat we in die discussie ook

moeten kijken naar de uitdagingen van vandaag en wat we anders zouden moeten doen. Ik denk dat een aantal stemmen

die naar voren kwamen, de vraag was: hoe kunnen we de publieke vraag naar dit beleid creëren? Het lijkt erop dat

politici het begrijpen, maar omdat het politiek te moeilijk is, voeren ze het niet uit of stellen ze het uit. En soms

denken ze dat er geen vraag vanuit het publiek is naar deze dingen. Dat is één punt. Ten tweede wil ik iets

aanhalen wat ik onlangs hoorde van een minister van Volksgezondheid die de WHO en Europa bezocht. Iedereen heeft het

over economische prioriteiten, concurrentievermogen, en elke sector wil daar zijn eigen draai aan geven.

Hoe dragen we bij aan concurrentievermogen of economische prioriteiten? En een van de ministers

zei: "Ik wil niet dat de WHO dat doet. Jullie zijn de enigen die over gezondheid praten. Ik wil dat jullie

het over gezondheid hebben." En ze zei: "Als je mij en mijn collega's in het kabinet vraagt wat belangrijker is?

Voor ons allemaal is het: mijn gezondheid is belangrijk." En als je iemand vraagt: "Wil je extra rendement

op je aandelen of een goede gezondheid voor je kinderen?" Iedereen op straat wil een goede gezondheid voor zijn of

haar kinderen. Maar aan de beleidstafel wordt die prioriteit van deze mensen niet weerspiegeld. Het lijkt erop dat

het enige wat mensen willen economische prioriteiten zijn, ten koste van alles. Dus, hoe kunnen we de wens van deze

mensen, namelijk dat hun gezondheid prioriteit heeft en die van hun gezin, meenemen in de beleidsvorming voor het

welzijn van de planeet en het welzijn van mensen? Ik denk dat dat de uitdaging is waar we voor staan. Dank u

wel. Dank u, Kremlin. En dat is natuurlijk een van de redenen waarom de WHO deze

agenda's moet blijven promoten. We hebben het geluk dat de persoon die verantwoordelijk was voor de

Gezondheidsbevorderingsconferentie van 2021 en de welzijnsmaatschappij hier bij ons is. Mag ik een microfoon? En uh

Krech, uh de voormalige directeur Gezondheidsbevordering bij de WHO in Genève, deze heer hier, alstublieft.

Uh, zou u ons wat reflecties kunnen geven, uh Rüdiger? Allereerst, waarom deze focus op welzijnsmaatschappijen?

Dit was midden in de COVID-pandemie, uh ? Ja.

Dus, waarom deze focus op welzijnsmaatschappijen? En als je vijf jaar terugkijkt en naar nu kijkt, was

het duurzaam? Is het er nog steeds? Wat doen de lidstaten? Beleid. Ja, hartelijk dank. Nou, ehm, toen

jullie de 10e Wereldconferentie over Gezondheidsbevordering planden, na de eerste, ehm, toen ik in de raad van

bestuur, midden in de COVID-crisis, voorstelde: "Laten we het hebben over het welzijn van mensen en hoe

samenlevingen expliciet naar welzijn kunnen streven," zeiden ze: "Je moet wel gek zijn. Je moet gewoon gek zijn.

We hebben het over wat mensen nu zouden moeten doen, midden in de pandemie." En ik zei: "Wanneer dan niet nu, wanneer

dan?" Want wat we in Ottawa hadden, was een polycrisis, zoals je terecht zei. We hadden aids, we hadden Tsjernobyl,

we hadden al andere grote ecologische crises. Nu hebben we een permanente crisis, die begon, en misschien was het

de vergrootglaswerking van COVID, waardoor mensen wantrouwen begonnen te voelen, waardoor er polarisatie

ontstond. Daarom ben ik zo blij dat jullie een luisterproject hebben om naar mensen te luisteren en te horen

wat ze echt nodig hebben. En dat is wat we bij de WHO zijn vergeten, maar volgens mij ook in veel andere landen.

Dus, om te beginnen met de vraag hoe landen expliciet kunnen werken aan welzijnssamenlevingen? Hoe kunnen we

economieën richting welzijn sturen? Hoe kunnen we digitalisering inzetten voor welzijn, in plaats van wat we nu

zien? En daarom is Ilona's initiatief voor digitale gezondheid zo belangrijk als bepalende factor. En ik denk dat we

het Handvest van Genève voor welzijn –ik wilde het echt helemaal lezen– baseren op Ottawa. Dit is nog steeds de

noordelijke lijn, maar we vertalen het naar de nieuwe omgeving en ik denk dat dat de reden is waarom we het bij de

WHO hebben gedaan. En nu denk ik dat het belangrijker dan ooit is om expliciet aan welzijn te werken, want

ook andere sectoren zeggen: "Nou, we werken niet aan gezondheid. We werken bijvoorbeeld aan transport." Maar als

je vraagt: "Werken jullie aan welzijn?" , zeggen ze: "Zeker." Dus ik denk dat het ook een bindende kracht is voor

samenlevingen die we goed kunnen gebruiken. Heel erg bedankt, Rüdiger. En gezien deze

indicatie dat zelfs het woord' gezondheid 'zelf gemedicaliseerd is, is dat een van de redenen waarom men

overstapt op' welzijn 'om een grotere groep achter dit soort agenda's te krijgen. Dus bedankt daarvoor. Je hebt

al drie documenten die je moet lezen: het Gallup-rapport, het Handvest van Ottawa en het Handvest van Genève. Ga

zo door met die lijst. En om het wat makkelijker te maken, Ilona, zou je nog wat meer gegevens met ons delen? Met

name over deze toenemende negatieve ontwikkelingen. Doe dat alsjeblieft. Geweldig. Zoals ik al zei, hadden we

die basislijn van die alomtegenwoordige , toenemende negatieve emoties die we sinds 2006 volgen. De nieuwe dataset

die we vanochtend hebben geïntroduceerd, gebaseerd op gegevens uit 2026, waar we vandaag heel

enthousiast over zijn, bevat voor het eerst vragen over socialmediagebruik: of je de afgelopen 7 dagen social media

hebt gebruikt, oftewel, ben je een gebruiker, en hoeveel tijd besteed je aan social media? Ons doel was om de

relatie tussen socialmediagebruik en de duur van het gebruik enerzijds en subjectief welzijn en emoties

anderzijds te onderzoeken. Want om alle redenen waar we het vandaag over hebben –deze hybride omgeving, het afnemende

vertrouwen waar Heidi zoveel onderzoek naar heeft gedaan–denk ik dat een belangrijke vraag die mensen hebben is:

in hoeverre verklaart, of draagt social media in ieder geval bij aan, sommige van die omstandigheden? De kop is

misschien niet de meest pakkende, maar het is wel een zeer complexe relatie op wereldniveau. Er is geen lineair,

zwart-wit verband tussen het gebruik van sociale media en subjectief welzijn , en ik wil u graag een paar

belangrijke punten meegeven. Ten eerste , in de 97 landen waarvan we de gegevens vandaag hebben gepubliceerd,

zullen we er eind dit jaar of begin volgend jaar meer dan 140 hebben. Maar in die 97 landen zien we een

wijdverbreid gebruik, en dat is waarschijnlijk geen verrassing. Gemiddeld 81%van de volwassenen geeft

aan de afgelopen 7 dagen sociale media te hebben gebruikt, maar als we kijken naar jongeren, gedefinieerd als 15-tot

29-jarigen, geeft 95%aan sociale media te hebben gebruikt. Ik denk dus dat we er nu wel van uit kunnen gaan dat

jongeren over de hele wereld, in landen met alle inkomensniveaus, regelmatig en veelvuldig sociale media gebruiken. De

variabele die waarschijnlijk het meest interessant is, is de tijdsduur. En wat we zien, waarschijnlijk wederom geen

verrassing, is dat jongeren sociale media veel langer gebruiken dan ouderen . Wereldwijd gebruikt een mediaan van

47 jongeren sociale media intensief, oftewel meer dan 2 uur per dag. In sommige landen zijn de niveaus zelfs

behoorlijk hoog; een aanzienlijk aantal jongeren gebruikt sociale media 5 uur per dag of meer. De vraag is echter:

wat is de relatie met welzijn? En hier ligt de complexiteit. We ontdekten dat matig gebruik het beste verband lijkt

te houden met een optimaal welzijn. Gebruikers met matig gebruik hadden wereldwijd een hogere levenswaardering

dan gebruikers met weinig gebruik. En ze ervoeren ook meer positieve emoties dan degenen die zich volledig van

sociale media onthielden. Dat is logisch, want we weten dat eenzaamheid, sociale contacten, de mogelijkheid om

met mensen te communiceren op manieren die voorheen niet mogelijk waren, duurzame vriendschappen, enzovoort,

zeer krachtige factoren zijn voor positieve emoties. We zagen echter ook dat gebruikers met intensief gebruik

van sociale media wereldwijd meer negatieve emoties ervoeren dan gebruikers met matig of weinig gebruik,

met name op het gebied van stress. Een andere, naar mijn mening zeer belangrijke bevinding is dat we een

ander verband zagen voor de landen met de hoogste inkomens. Daar zagen we dat intensief gebruik van sociale media in

de rijkste landen over het algemeen samenhing met een lagere levenswaardering. Dat betekende dat in

landen zoals de Verenigde Staten, waar veel media-aandacht, onderzoek en bezorgdheid is geweest over sociale

media, intensieve gebruikers een lagere levenswaardering rapporteerden dan gebruikers met een gemiddeld of laag

gebruik. Wereldwijd, ongeacht het inkomensniveau, bleek dat intensieve gebruikers meer stress en andere

negatieve emoties rapporteerden. De groep met een gemiddeld gebruik van sociale media, die relatief weinig tijd

per dag aan sociale media besteedde, leek in staat te zijn sociale contacten te onderhouden en waarschijnlijk minder

eenzaam te zijn, maar niet zo veel tijd dat het leidde tot een lagere levenswaardering of meer negatieve

emoties. Tot slot wil ik nog iets delen , omdat ik denk dat dit nauw samenhangt met wat we vandaag hebben besproken:

hoewel de relatie tussen het gebruik van sociale media en emotioneel en subjectief welzijn mogelijk niet

lineair is, lijken er andere variabelen te zijn waarbij een zeer sterke relatie bestaat. Bijvoorbeeld, en dit is iets

dat we willen blijven onderzoeken en ik hoop dat anderen dat ook zullen doen, dat er wereldwijd een sterkere

associatie lijkt te bestaan tussen intensieve gebruikers van sociale media en een lager vertrouwen in hun

nationale leiderschap en instellingen. Dat suggereert dus dat langdurige blootstelling aan sociale media, met

name het gebruik ervan, zich vertaalt in een lager niveau van vertrouwen. Dit kan zich op veel verschillende manieren

manifesteren, maar is duidelijk belangrijk voor de bevordering van de gezondheid en de ontvankelijkheid voor

boodschappen van nationale leiders. Hartelijk dank. En als u geïnteresseerd bent in meer en

aanvullende gegevens, is er een expertcommissie van de Europese Commissie. De Europese Commissie

bespreekt, zoals u wellicht weet, een wet voor online veiligheid voor kinderen. Deze commissie heeft haar

rapport gepresenteerd en veel bestaand bewijsmateriaal verzameld. Dus als u geïnteresseerd bent in dit onderwerp,

is dat een mogelijkheid. En de andere mogelijkheid is een deel van ons werk. Een week geleden lanceerden we een

Lancet-serie over de digitale determinanten van gezondheid. En we vonden dat deze groep determinanten die

de WHO noemt–we hebben het al eerder gehad over de commerciële determinanten, bijvoorbeeld de digitale

determinanten–uiteraard van invloed zijn op alle andere determinanten, maar het is ook (en jullie data laten dat

zien, denk ik) de moeite waard om ze apart te bekijken als een groep determinanten, in termen van wat ze

betekenen voor de gezondheid van mensen . Olu, mag ik je weer aan het woord laten? Je hoort dit over sociale media.

Je hoort dit over negativiteit, over het gevoel dat je je toekomst niet kunt beïnvloeden, enzovoort. Hoe is dit

voor jonge Afrikanen? Is er een gevoel dat we vooruit kunnen komen, dat we onze samenlevingen kunnen vormgeven,

dat we via sociale media contact kunnen leggen om dergelijke veranderingen teweeg te brengen? Wat is het algemene

gevoel als je met je vrienden en collega's praat? We kunnen je niet verstaan. Kun je opnieuw beginnen?

Ik zal kijken. Ja. Ja. Dus, als je de realiteit van jonge

mensen in Afrika wilt begrijpen, moeten we eerst beginnen met de demografische waarheid. Je beseft toch wel dat Afrika

het grootste continent ter wereld is, met ongeveer 60%van de bevolking jonger dan 25 jaar? Maar ondanks dit hoge

percentage uiten we vaak onze frustratie. Waarom? Omdat volwassenen al die regels voor ons maken, maar ons

nooit de kans geven om mee te beslissen . Over het algemeen is er een sterk verlangen om onze gemeenschappen, onze

economie en zelfs onze hulpverleningssystemen vorm te geven. Maar de traditionele institutionele

kanalen blijven vaak star, traag of zelfs ontoegankelijk. En dit is precies waar digitale transformaties een

krachtig, tweesnijdend zwaard vormen. Aan de positieve kant hebben digitale platforms gediend als een ongelooflijke

versterker voor jongerenorganisaties op het hele continent. We hebben nu digitale tools waarmee jonge Afrikanen

traditionele poortwachters kunnen omzeilen. Of dat nu betekent dat we burgerprotesten organiseren, innovaties

stimuleren of initiatieven op lokaal niveau opzetten. Persoonlijk heb ik, en waarschijnlijk ook veel van mijn

vrienden, momenteel allerlei initiatieven op lokaal niveau. En zelf werk ik ook met jongeren, bijvoorbeeld

samen met de Neuro Aspire Foundation voor herseneducatie in Nigeria. We zijn sterk afhankelijk van digitale

netwerken om jongeren in Nigeria toegang te geven tot voorlichting over de hersenen en geestelijke gezondheid.

Dit laat zien dat deze digitale connectiviteit de Afrikaanse jeugd daadwerkelijk een tastbaar gevoel van

politieke macht en sociale solidariteit heeft gegeven. Maar ondanks dat hebben we nog steeds een aantal obstakels.

Laat ik zeggen obstakels of barrières. De eerste daarvan is de digitale kloof. We beseffen dat hoewel deze digitale

platforms mogelijkheden bieden voor initiatieven, de hoge datakosten, het gebrek aan stroominfrastructuur en

zelfs het tekort aan content in minder gangbare talen de meest kwetsbare jongeren nog steeds volledig uitsluiten

. Een tweede barrière is de import van bestuursmodellen. We realiseren ons dat de meeste digitale bestuurskaders die

momenteel in Afrika worden gebruikt, zijn ontwikkeld in landen met een hoog inkomen. Dit betekent dat wij, jonge

Afrikanen, ons een weg banen door digitale platforms die zijn ontworpen voor westerse markten. Dit maakt ons

kwetsbaar voor roofzuchtige datapraktijken en algoritmes zonder lokale wettelijke bescherming. Wij, de

Afrikaanse jongeren, hebben de energie, de creativiteit en de innovatie om onze samenleving vorm te geven. Maar om

digitale transformatie daadwerkelijke autonomie te laten creëren, denk ik dat we moeten stoppen met het

importeren van buitenlands digitaal beleid. We moeten samen met de jongeren aan tafel lokale bestuurskaders gaan

ontwerpen. Hartelijk dank voor het werk dat ik doe bij het Accra Digital Transformation Network. Dit is namelijk

ook een van de richtingen die we in het lab onderzoeken. Ja, heel erg bedankt voor de presentatie.

Dankjewel, Olo, voor de uitleg. En nogmaals, de positieve en negatieve kanten en de mogelijkheden. Ik wil me

nu tot het publiek wenden en in het bijzonder twee of drie jongeren vragen om hun mening te geven. Hopelijk ook

uit andere delen van de wereld. We hebben Olu al horen spreken over Afrika . Zijn er Latijns-Amerikanen of

Aziatische jongeren die iets willen zeggen? Steekt iemand zijn hand op? Gezondheidsbevordering draait om

co-creatie, participatie, gemeenschap, dat soort dingen. Ik zag sommigen van jullie knikken bij sommige punten.

Stilte. Nou ja, ik heb het jullie gevraagd. Dus, daar heb je het. Geen goed teken. Jullie vertrouwen ons niet,

zo te zien. Oké. Nee, als niemand anders spreekt, ga je gang. We hebben er hier eentje en

daar eentje, alstublieft. Ehm, geen Aziatisch-Pacifische, ehm of Amerikaanse, ehm, maar helaas wel

Europese, nou ja, gelukkig voor mij Europees, ehm, maar ik ben in ieder geval gehandicapt, ehm, voor het quotum

, denk ik. Ehm, ik zat me af te vragen en na te denken over wat er gezegd werd over het feit dat vertrouwen niet in

het oorspronkelijke Handvest van Ottawa werd genoemd. En hoewel ik natuurlijk na de totstandkoming van het Handvest

van Ottawa ben geboren, vraag ik me oprecht af hoe dat kan, of dat vertrouwen echt geen rol speelde, of

dat vertrouwen wel echt werd gegeven. Want, en ik denk dat de ambassadeur het had over inheemse bevolkingsgroepen en

we hebben het gehad over minderheden, en ik denk dat als we naar minderheden kijken, zij 40 jaar geleden ook geen

vertrouwen hadden in de gezondheidszorg , of dat neem ik aan. Dus ik denk dat het feit dat het niet genoemd werd,

misschien ook voortkomt uit een bevoorrechte positie: dat de mensen die het handvest schreven en de mensen die

het vertrouwen verloren, twee verschillende groepen waren, en dat de mensen die destijds al geen vertrouwen

hadden in de gezondheidszorg omdat ze waren gebruikt, misbruikt en aan experimenten waren onderworpen. Ehm,

het was in een tijd dat er nog vreselijke wetten bestonden, waardoor mensen met een beperking in veel landen

hun huis niet mochten verlaten. Ehm, misschien bestonden die wetten gewoon niet in die context. En als vrouw, als

vrouw met een beperking, ervaar ik nog steeds seksisme in de gezondheidszorg, zowel als patiënt als als

zorgprofessional. Maar als ik met mijn oma praat, die ook arts was, dan zie ik dat we al zoveel vooruitgang hebben

geboekt. En ik denk dat we, in plaats van het verlies aan vertrouwen als een nieuw fenomeen te zien, moeten kijken

naar het verlies aan vertrouwen dat waarschijnlijk al bestond, maar waar we geen woorden voor hadden, waar mensen

niet over konden praten. En hoe we in ieder geval zijn begonnen met het terugdringen van seksisme in de

geneeskunde en het herstellen van vertrouwen bij bevolkingsgroepen die 40 jaar geleden geen enkele reden hadden

om de gezondheidszorg te vertrouwen. Ehm, tegelijkertijd waardeer ik het enorm dat mensen aan tafel zitten en

dat er een jong iemand is, maar ook een persoon met een beperking, want er is geen chronisch zieke of in ieder geval

zichtbaar chronisch zieke of gehandicapte persoon op het podium. Er is geen inheemse persoon op het podium.

Dus zelfs als we het erover hebben hoe noodzakelijk het is, staan we nog steeds niet op het podium. En toen er

vragen werden gesteld over Azië- Pacific of Amerika, was er geen vraag voor mensen met een beperking. Er was

geen vraag voor inheemse mensen om zich uit te spreken. Ehm, dus ja. Misschien ook als leerpunt en feedback. Ehm, de

sessie is niet toegankelijk. Er zijn geen ondertitels. Er is geen gebarentolk. Ehm, ja.

Nou, bedankt daarvoor, en we zullen een aantal van deze punten zeker terugkoppelen naar de organisatoren. En

uh, er is natuurlijk ook de vraag hoeveel mensen je in een panel kunt zetten. Ik bedoel, echt. Maar goed, ik

denk dat we hier een discussie voeren. Ik zou graag willen dat u die voortzet. Nog twee dingen die uh, ik denk dat uw

opmerkingen over de tijd in Ottawa heel terecht zijn. En uh, met enkele voorwaarden, was het destijds eigenlijk

een revolutie om bepaalde vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld uit te

nodigen. Het was niet makkelijk, maar we kregen het Boston Women's Health Collective, dat de manier waarop we

over vrouwengezondheid en de positie van vrouwen denken echt had veranderd, naar de conferentie. Zij hebben

bijgedragen aan het handvest. En wat ongelooflijk belangrijk was toen we de tweede conferentie over

gezondheidsbevordering in Australië hadden, was dat de Aboriginal-en inheemse bevolking een significant

onderdeel uitmaakte van de planning, de opening en de hele conferentie zelf. Dus, zoals u terecht zegt, je leert

gaandeweg en ik denk dat het altijd ontzettend belangrijk is om uitgedaagd te worden op de manier zoals u net zei,

en om het nog verder te brengen. Er is hier een collega die iets wil zeggen. Ik ben niet zo jong, maar ik wilde

graag wat ervaringen delen uit Chili, uit Latijns-Amerika. Mijn naam is Teresita

Rocha en ik werk bij Centinela. En hartelijk dank voor het gesprek. We werken momenteel met

migrantengemeenschappen. Er is een toename van migranten in heel Latijns-Amerika, voornamelijk uit

Venezuela, maar ook uit Haïti. Het is heel interessant dat u COVID noemde, want er waren zoveel ziekten,

bijvoorbeeld tuberculose, die min of meer over het hoofd werden gezien. Nu zien we een toename van

tuberculosegevallen en ook een groot wantrouwen jegens vaccins. We proberen daarom via gemeenschapscommunicatie

risico's en preventie vanuit de gemeenschap aan te pakken om deze verwaarloosde ziekten aan te pakken die

in Latijns-Amerika helemaal niet zijn uitgeroeid. En ik denk dat het gebruik van sociale media een van de

belangrijkste bronnen is, ook onder migranten, met name onder degenen die geen contact hebben met de

gezondheidszorg, toch? Omdat ze geen papieren hebben, omdat ze geen vertrouwen hebben en dit wantrouwen is

sinds de pandemie toegenomen. Dank u wel. Er zijn nog twee mensen hier, wilt u de

microfoon even doorgeven aan de mensen achterin? Hallo. Ja, dank u voor deze gelegenheid

. Ik ben Elias Saade, arts, humanitair arts uit Libanon, Midden-Oosten. Ik wil me graag aansluiten bij mijn collega's

die hun ervaringen deelden in een land waar het systeem volledig is ingestort, waar niets meer werkt. Noch de diensten

van het Ministerie van Volksgezondheid, noch die van het Ministerie van Sociale Zaken, enzovoort. Ook de jongeren,

waaronder wijzelf als artsen, die hen ondersteunen, hebben we op innovatieve manieren ingezet om lokale

gemeenschappen te helpen. Bijvoorbeeld, mensen met een mobiliteitsbeperking kunnen van de overheid geen eenvoudige

rolstoel krijgen. Daarom hebben we een wereldwijd netwerk opgezet met onze expats. We hebben veel Amerikaanse,

Libanese en Europese Libanese medewerkers. Via deze particuliere initiatieven zijn we de lokale

gemeenschap gaan ondersteunen. Want hoewel sociale ondersteuning belangrijk is voor het welzijn, is financiële

steun net zo essentieel. Fondsenwerving was een cruciaal probleem in een land als Libanon. Daarom hebben we dit

netwerk van expats ingezet om het te organiseren en helaas ook om de rol van de overheid over te nemen die eigenlijk

aan hen is toegewezen. Aan de andere kant hebben we ook met de gemeenten samengewerkt om lokale activiteiten

voor die mensen te creëren. En we zijn begonnen met iedereen die zijn eigen expertise inzette. We hebben coaches

die zich richten op emotionele gezondheid. Ikzelf, als arts, houd me ook bezig met gezondheidsbevordering.

We hebben dus geprobeerd de lokale artsen en de lokale maatschappelijk werkers te ondersteunen en op te leiden

, zodat zij de boodschap ook in de bredere gemeenschap kunnen verspreiden. En bedankt daarvoor. Heel

erg bedankt voor het concrete voorbeeld . Er zit iemand achter, en dan kunnen wij naar voren treden.

Ik wil graag Anthony Costello van UCL vragen om een onderzoek te noemen dat we starten onder de meest emotioneel

onintelligente bevolkingsgroep ter wereld: de Britten. En uhm, de achtergrond hiervan is dat we 34 jaar

geleden een onderzoek publiceerden uit Nepal naar gezondheidsvoorlichting aan vrouwen na een zwangerschap. Arme

vrouwen zagen dat het geven van twee keer gedetailleerde informatie geen enkel effect had. Vervolgens zijn we

met groepen aan de slag gegaan en hebben we een hele reeks onderzoeken gedaan, die hopelijk sommigen van

jullie hebben gelezen, in Azië en Afrika. Deze onderzoeken toonden een reductie van 30%in neonatale sterfte

aan door in groepen met elkaar te praten. Een ander gerandomiseerd clusteronderzoek in Bangladesh had een

verbluffend effect: een reductie van 64 %in de prevalentie van prediabetes, waarbij mannen-en vrouwengroepen

samenkwamen. Hoe dan ook, ik ben terug in Londen en ik maak me al jaren zorgen over hoe je het gebrek aan sociale

verbondenheid kunt aanpakken. Hannah Arendt heeft het er altijd over dat je alleen macht krijgt in groepen. En

wanneer groepen uiteenvallen, gaat die macht verloren. Dus we starten een onderzoek om Britten in groepen te

krijgen die regelmatig met elkaar praten over gezondheid, weg van sociale media en hun aangeboren neiging om zich

stoïcijns te gedragen. Dus ik kom volgend jaar waarschijnlijk huilend terug. Maar ik dacht, ik denk dat

groepen, waar regelmatig mensen samenkomen, niet alleen focusgroepen waar je informatie verzamelt, maar waar

je ze de macht geeft om dingen te doen, een enorm potentieel hebben, maar we doen er niet genoeg van.

Absoluut, en dat was een belangrijke boodschap van het Ottawa Charter over gemeenschapsacties, sociale verbinding

en samen dingen doen, ze vooruit helpen , inclusief de verschillende initiatieven die zijn opgezet, zoals

gezonde steden, enzovoort. Er is hier een meneer. Zou u hem de microfoon willen geven?

Ehm, hartelijk dank. Dit is Ilkay Kucuk uit Istanbul, Turkije. Ik ben arts en arts in de publieke gezondheidszorg. En

vanuit Turkije gezien is het moeilijk om over mentale veerkracht te praten zonder te denken aan beleid en

beleidsvormingsprocessen, of zelfs toenemend autoritarisme, toenemende druk en strenge maatregelen op sociale

media, de media, enzovoort. Dus ik weet niet zeker of we er meer over kunnen horen in de data, maar misschien kunnen

we het aan de hand van uw opmerkingen wel politieke determinanten van gezondheid noemen? Misschien is er

zelfs sprake van een ideologische polarisatie over de hele wereld die mensen en hun gedrag beïnvloedt op

basis van hun geloofsovertuigingen of ideologische standpunten, enzovoort. Dat zou een nieuwe vraag kunnen zijn om

te stellen en te onderzoeken, en ik weet niet hoe het panel daarover denkt. Dank u. Laten we het hen vragen.

Carolyn, wat vindt u ervan? Ik denk dat de geopolitieke dreigingen een enorm probleem vormen voor het

emotionele welzijn, en ik denk dat het idee dat je slachtoffer bent van de gevolgen in plaats van deel uit te

maken van de oplossingen die vrij duidelijk lijken te zijn, een probleem is. Een van mijn, als ik het zo mag

zeggen, bijbels is "Ally is a Verb", het boek van Rose LeMay, dat uitlegt dat niet-inheemse mensen, of mensen

zonder ervaringsdeskundigheid, een verantwoordelijkheid kunnen hebben als ze aan tafel zitten, om ervoor te

zorgen dat de beslissingen ook daadwerkelijk de mensen betrekken die door die beslissingen worden geraakt.

Het is interessant, ehm, Alona vroeg me om iets over Groenland te vertellen. Dit is niet erg wetenschappelijk, maar

het is een anekdote over de veiligheid in het Arctisch gebied. We hebben besloten dat die veiligheid fysiek,

emotioneel, voedsel-en persoonlijk moet zijn, naast de militaire aspecten. We hebben suggesties gekregen over

inheemse volkeren in Canada die sinds de Tweede Wereldoorlog betrokken zijn bij het Rangers-programma. Zij kennen

het water, de zee, het ijs en de stromingen, en ze spelen een rol in de bescherming van Canada. Daar wordt naar

gekeken en ik denk dat Groenland erg enthousiast is over die rol om hun grote gemeenschap te beschermen. Maar

wat er gebeurde, en het is geopolitiek gezien, was dat ze een geweldig programma hadden over financiële

geletterdheid en innovatie, gefinancierd door USAID, en dat is toen gestopt. Dus als je iets hebt dat goed

werkt, wordt het stopgezet of moet je iemand anders vinden. Ik denk dat dat stressvol wordt, omdat je iets ziet dat

werkt, en ik denk dat in regeringen die constant veranderen, je de bevolking mee moet krijgen. Regeringen zijn dan

ook bang om terug te draaien wat er is bereikt. Maar het verhaal dat ik wilde delen, is dat we in Groenland, in Nuuk,

een consulaat hadden geopend, samen met onze gouverneur-generaal en de minister van Buitenlandse Zaken. Het was vlak na

Venezuela. Ze hadden een stroomstoring van zes uur gehad. Ze keken naar de lucht voor drones en naar de haven voor

oorlogsschepen. Ze dachten dat ze werden aangevallen. Maar wat de premier ons vertelde, was dat hij als leider

hen niet gerust kon stellen, omdat ze in hun taal geen woord hadden voor afschrikking of capaciteit. Ze wisten

eigenlijk niet wat ze met hun gevoelens aan moesten. En daarom denk ik dat we nu zien hoe belangrijk onze kunst en

cultuur zijn, hoe belangrijk het is om jezelf op een andere manier te kunnen uiten, juist wanneer er geen woorden

voor zijn. En ik denk dat dat is waar het artikel van Michelle Bachelet gisteren in The Lancet over gaat. Op

dit moment is er in Kopenhagen een fantastische installatie genaamd Fire and Ice van Groenlandse kunstenaars. Er

is ook iets te zien in North Atlantic House. Het is best interessant dat de dubbele tentoonstelling' The Emotional

Terrain 'heet. En dat is het ook echt. Er is een afbeelding van de emotionele kaart van de hersenen en een sculptuur

van de amygdala, waarvan we allemaal weten dat die verantwoordelijk is voor de vecht-of-vluchtreactie. Het gaat

over je emoties. Het gaat over wie je bent. Dus ik denk dat we niet alleen vertrouwen, maar ook veiligheid in de

breedste zin van het woord moeten bekijken. En ik denk dat we, nu we weer kijken naar de vermeende superioriteit

van de kolonisten en/of autocraten, die capaciteit van onderaf moeten opbouwen. En ik denk dat het...En een van de

andere aspecten, in termen van echt vreselijke dingen die zowel in Canada als in Groenland en over de hele wereld

zijn gebeurd, zoals gedwongen sterilisatie, zoals het spiraaltjesschandaal in Groenland, dat

wederom het gevolg was van een geopolitieke kolonisator die dacht het beter te weten. Maar wat ik interessant

vind, is een nieuw programma in Nunavut , van Carleton University, over gedeelde besluitvorming. Dus als we

vrouwen daadwerkelijk kunnen helpen bij het nemen van beslissingen met een groep mensen die hen daarbij

ondersteunen, dan kunnen we misschien zelfs de grenzen verleggen van wat geïnformeerde toestemming inhoudt. Dus

het is...ik denk dat het niet precies het antwoord op je vraag is, maar het gaat zeker over trauma en hoe we mensen

kunnen helpen bij het verwerken van trauma door niet te vragen: "Wat is er met hen aan de hand?", maar: "Wat is er

met hen gebeurd?" in termen van hun persoonlijke veiligheid of hoe ze zich voelen. Dank u. Ik heb een vraag.

Hallo, heel erg bedankt dat u het hebt over gezamenlijke besluitvorming en het samenbrengen van mensen in groepen die

daadwerkelijk de macht hebben om deze beslissingen te nemen. Ik vroeg me af, omdat ik het gevoel heb dat dit vaak

gebeurt, maar dat de mensen die de macht hebben uiteindelijk niet krijgen, wat erg frustrerend is. Je steekt er

immers al je energie en hoop in, en dan wordt het gewoon genegeerd of afgebroken. Mijn persoonlijke analyse

hiervan is dat het natuurlijk heel moeilijk is voor de mensen die de macht hebben om die af te staan. Dat is

altijd een lastige positie, ongeacht wie die positie bekleedt. En ik denk dat dat de belangrijkste reden is

waarom die groepen eigenlijk niets vooruit helpen, omdat er een blokkade is, een angst voor wat er zou kunnen

gebeuren als we ze daadwerkelijk macht geven. Ik vroeg me af of u misschien ideeën of strategieën hebt over hoe

we, ten eerste, de mensen die de macht hebben minder angstig kunnen maken om die af te staan. Misschien niet

iedereen, maar laten we zeggen de meerderheid. En ten tweede, geef de mensen die bij zulke groepen betrokken

zijn geweest, geef ze het vertrouwen terug dat ze daadwerkelijk hun macht mogen gebruiken.

Dank u. Heidi, kun je iets zeggen over een aantal van deze dingen vanuit het werk dat je hebt gedaan?

Ik vond het geweldig wat je net zei over het gebrek aan woorden. Ik leid een Lancet-commissie over de emotionele

determinanten van gezondheid, die zich bijna in de laatste fase bevindt. We kijken naar alles, van neurowetenschap

tot evolutionaire biologie, waarom we überhaupt emoties hebben, hoe ze ons gezondheidsgedrag beïnvloeden, en hoe

ze het verloop van ziekte beïnvloeden. We weten tegenwoordig veel meer over de hersenen dan vroeger, maar in de

moderne geneeskunde hebben we geest en lichaam gescheiden. Ik denk dat de commissie heeft geprobeerd om die

scheiding te herstellen. Maar er is een citaat, ik ben antropoloog, dat volgens mij de kern van het punt over het

gebrek aan woorden goed weergeeft. Dit is een beroemde antropoloog genaamd Renato Rosaldo, en het gaat over rouw

en de woede van een koppensneller. Als je een oudere Ilongot-man uit Noord-Luzon, Filipijnen, vraagt waarom

hij mensen onthoofdt, is zijn antwoord kort en bondig. Waarom hij mensen onthoofdt? Zijn antwoord is: "De woede

die voortkomt uit verdriet drijft me ertoe om mijn medemens te doden." Hij beweert dat hij een plek nodig heeft om

zijn woede kwijt te raken. Het afhakken en weggooien van het hoofd van het slachtoffer stelt hem in staat, zegt

hij, zijn woede te uiten en hoopt zo de woede van zijn rouw te verdrijven. Dat is een extreem geval, maar het laat wel

zien dat emoties universeel zijn. Maar hoe mensen ermee omgaan...ik zeg absoluut niet dat ik het afhakken van

mensen vanwege emoties goedpraat, maar het was een voorbeeld van hoe intense emoties gedrag kunnen beïnvloeden. Ehm

, en wij, wij bekijken het ook in de commissie, en hopelijk komt het eind volgend jaar uit na het heen en weer

gepraat met de...ehm, ehm. Even terugkomend op de kinderen bij de...het rapport dat je noemde met de EU: ik zit

in de Digital Safety Commission van het World Economic Forum, en als je zoekt op' World Economic Forum Digital Safety

Commission ', dan vind je...we hebben veel hulpmiddelen ontwikkeld. Het is met name, hoewel dat niet de

oorspronkelijke bedoeling was, steeds meer gericht op de bescherming van kinderen in de snel evoluerende

digitale ruimte. Ehm, een van de dingen die, zoals Tony al zei, over groepen die samenkomen en de motivatie achter

het luisterproject, en een van de belangrijkste dingen die we van mensen hoorden, was dat ze zich vooral tijdens

COVID niet gehoord voelden. Ze hadden geen stem en dat was zo universeel, dat we ons bijna afvroegen: willen mensen

wel met ons hierover praten? En 71.000 mensen zeiden eigenlijk: jullie geven om wat wij denken? We hebben veel om

over te praten, weet je. Ehm, en dat was echt heel krachtig. Maar, wat betreft de strijd en de polarisatie,

ehm, een van de dingen die ik zo goed vond aan het handvest, waren de strategieën, ehm, namelijk pleiten,

faciliteren en bemiddelen. Het bemiddelen is belangrijker dan ooit. En in de context van dit handvest ging het

meer om bemiddeling tussen de overheid en de gemeenschap, maar ik denk dat we vanwege deze polarisatie ook binnen

groepen moeten bemiddelen. En ik denk dat dat echt een krachtig onderdeel van het handvest is om in de huidige

ehm-omgeving opnieuw te bekijken. Ehm, en wat betreft sociale media, ik vind het echt geweldig dat je niet alleen

zei dat sociale media goed of slecht zijn, maar dat je keek naar de hoeveelheid tijd die eraan wordt

besteed en het feit dat een gematigde hoeveelheid. En ik denk dat dat in de loop der tijd zal veranderen. Ehm, ik

denk dat een van de redenen waarom wij in de volksgezondheidsgemeenschap sociale media vaak als slechte

informatie beschouwen en officiële informatie als goede informatie, is dat we zelf deel van het probleem zijn. We

waren zo gretig om die ongefilterde, emotionele online ruimte te betreden dat we de rode loper hebben uitgerold

voor alle alternatieve stemmen. En dus is het nu een uitdaging om daar weer in te stappen. We hebben een enorme kans

met AI. En we moeten niet wachten tot het echt erg wordt voordat

we er iets aan doen. Weet je, nu is het tijd om na te denken over proactieve strategieën waarmee we een deel van

dat officiële discours minder officieel kunnen maken en tot de conclusie kunnen komen dat we echt, hoe

zal ik het zeggen, uit onze comfortzone moeten stappen en anders moeten denken. We zijn niet langer de officiële bron

voor gezondheid. We zijn een van de vele informatiebronnen over gezondheid en daar moeten we aan wennen. Maar het

betekent ook dat we moeten samenwerken met al die verschillende bronnen, en ook daarin was het handvest zijn tijd

ver vooruit. Dank u wel. Er wordt veel werk verricht aan wat we de integriteit van

gezondheidsinformatie noemen. Dit onderzoekt de betrouwbaarheid van de structuren, dus niet de individuele

inhoud, maar de structuur van het informatiesysteem als geheel. Ja, we hebben een aantal mensen uit het

publiek. Ik wil graag even terugkomen op Olu. Ik denk dat u eerder uw hand opstak. Er is hier één persoon. Ja,

deze. Nee, hier, hier, hier, hier. Sorry, deze persoon was de eerste. Heel erg bedankt. Mijn naam is Elliott, ik

ben een geneeskundestudent uit Genève en studeer momenteel in Londen. Ik had een vraag die voortkwam uit iets dat

als een rode draad door de hele presentatie heen liep. Ik ben u erg dankbaar dat u de verschillen en de

verschillende manieren waarop sociale media en digitale ruimtes de mentale gezondheid en het welzijn beïnvloeden,

hebt genoemd. Jullie hebben allemaal de negatieve en positieve aspecten ervan genoemd en jullie hebben allemaal

verschillende benaderingen gehad, of het nu gaat om vertrouwen in de overheid, vertrouwen in instellingen,

de stem van inheemse gemeenschappen, de stem van jongeren, en hoe dat de komende jaren zal veranderen. We weten

dat dit de komende jaren van cruciaal belang zal zijn. We weten dat dit al impact heeft gehad op de mobilisatie

van jongeren in India en Nepal. We weten dat dit ook op lokaal niveau speelt, bijvoorbeeld in Genève, waar

we te maken hebben met de geestelijke gezondheid van medische studenten. We zien dat sociale media en digitale

ruimtes zowel een kans als een belemmering vormen, en dat het lastig is om daar tegen op te treden.

Aangezien dit gesprek gaat over de toekomst van gezondheidsbevordering, vroeg ik me af, en dit is iets waar

jullie net over begonnen zijn, of jullie...Als elk van de sprekers misschien een inzicht of suggestie had

over hoe ze de digitale ruimtes die we vandaag de dag hebben zouden veranderen , zodat ze in de komende jaren ruimtes

zouden worden die meer bevorderlijk zijn voor welzijn en gezonde communicatie. Dank u wel.

Dank u. U heeft mijn afsluitende vraag voor het panel beantwoord. Hartelijk dank. Dus, onthoud alstublieft zijn

vraag. We komen er later op terug. Daar achterin, alstublieft. Eh, daar was uh ja, alstublieft. Daar is een hand. Ja,

de dame. Hallo allemaal. Ehm, ik ben Matilda, een jonge arts uit Kroatië, uh en ik

worstel nog steeds met dit onderwerp van artsen en uh professionals die op sociale media verschijnen, zoals

sommige influencers uh met uh professionele content uh en het aanbieden daarvan. Ehm, en mijn vraag

is, uh, hoe kunnen we misschien...Het is misschien vergelijkbaar met de vorige vraag, maar hoe kunnen we het

verstrekken van informatie aan een breder publiek combineren met het vermijden van overmatig gebruik van

sociale media door jongeren en de hele samenleving? En hoe kunnen we voorkomen dat we gewoon online influencers worden

? Wanneer en hoe kunnen mensen het verschil begrijpen tussen professionals en influencers? Sorry, dat was mijn...

ik hoop dat u mijn vraag begreep. Dank u wel. Eh, en uh, dit zijn het soort kwesties

die eindelijk aan bod komen in het debat over de volksgezondheid. Het heeft veel te lang geduurd voordat ze

daadwerkelijk werden opgepakt en er aandacht aan werd besteed. Er was hier een collega. Ja, graag.

Mijn naam is Sherwin Shah Navaz van het Karolinska Instituut en ik werk voor de WHSA Academic Alliance. Ik wilde even

iets vertellen over de vredeskwestie en het belang ervan voor de emotionele gezondheid, die al meerdere keren ter

sprake zijn gekomen. Onlangs heeft de WHSA Academic Alliance een verklaring gepubliceerd in The Lancet. Ilona was

daar ook bij betrokken. Dat kan in deze context wellicht nuttig zijn. Dank u wel.

En uh, er zijn er nog twee, ik kan er maar één of twee meer aannemen, want daarna gaan we proberen deze vraag te

beantwoorden. Hier, alstublieft. Ja. Dank u. Ik ben Maria en ik ben hier namens de Nationale Vereniging van

Portugese geneeskundestudenten. Ik ben een laatstejaars geneeskundestudent. Uh , we vertegenwoordigen meer dan 12.000

geneeskundestudenten en we hebben ongeveer 700 van hen ondervraagd met een observatieonderzoek naar

geestelijke gezondheid. Uh, we ontdekten dat een derde van onze studenten informatie over geestelijke

gezondheidszorg heeft gevonden via sociale media. Uh, zelfs meer dan via hun medestudenten of docenten, wat

slechts 14%zou zijn. Dus voor jongeren is de digitale wereld, die steeds meer door AI wordt gevormd, een

ondersteunende omgeving, zoals we al besproken hebben. Zou AI een deel van de oplossing kunnen worden,

bijvoorbeeld om studenten eerder te helpen bij het vinden van ondersteuning , of dreigt het de menselijke netwerken

te vervangen die volgens onze data juist het belangrijkst zijn? En welke waarborgen zou een vernieuwd kader

moeten bieden om ervoor te zorgen dat AI meer een vriend dan een vijand is? Hartelijk dank. Ik denk dat we, gezien

al deze diepgaande vragen die we krijgen, de Wereldgezondheidstop moeten aanraden om meer bijeenkomsten over

deze kwesties te organiseren. Ze zijn zeer relevant. Ze weerspiegelen ook de vragen die voortkomen uit sommige

studies en natuurlijk het onderzoek, zoals u al aangaf, in alle delen van de wereld. De zorgen, maar ook de

ondersteuning, en er zijn inderdaad zeer veelbelovende initiatieven om jongeren in crisis te helpen met de

hulpdiensten, waaronder AI-chatbots en andere. Aan de andere kant heb je de gevaarlijke chatbots die je zelfs

vertellen dat je zelfmoord moet plegen. Eh, het is een heel erg lastig gebied, en het feit dat er nu, tijdens

bijeenkomsten zoals deze, over volksgezondheid wordt gesproken, is absoluut cruciaal. We hebben nog 5

minuten. Laten we een laatste ronde houden met onze panelleden, in de lijn van wat u zei, wat u echt ziet als

belangrijke volgende stappen om dit vooruit te helpen. Kremlin, wat zou de WHO moeten doen?

Dank u. Er is veel om over na te denken , dus misschien even kort ingaan op een paar van de vragen.

Nee, heel kort alstublieft. Van de 5 minuten heeft u nog 1 minuut. Ja. Jullie hadden het allemaal over de

positieve en negatieve digitale determinanten, toch? Hoe breng je dat in balans? Wat dat betreft zou ik

zeggen dat we als overheid, wanneer er beleid wordt ontwikkeld over AI en digitaal beleid, ervoor kunnen zorgen

dat de gezondheidssector erbij betrokken wordt. Dat is één punt. Ten tweede, misschien over jongeren, ik

denk niet dat de macht hoeft te worden weggegeven. Door middel van belangenbehartiging en empowerment

kunnen jongeren hun macht gebruiken, en we hebben in Litouwen en vele andere plaatsen gezien hoe jongeren zich

organiseren om de connectie tussen het bedrijfsleven en politici bloot te leggen en het beleid daadwerkelijk te

beïnvloeden. Dus dat is nog een punt dat ik wil toevoegen: we kunnen jongeren in staat stellen hun macht te

gebruiken om de beleidsagenda vorm te geven. Dank u. Ik stop hier.

Dank u, Kremlin, en u weet misschien dat er zoiets bestaat als een WHO-jongerenraad die betrokken is bij

veel consultaties en discussies. Alstublieft, Carolyn. Nog één ding. Ten eerste: als overheden een

verantwoordelijkheid hebben om te reguleren, en dan gaat het erom, en we komen, weet u, aan een wet voor veilige

sociale media in Canada, na de vreselijke massaschietpartij in Tumbler Ridge, gemodereerd door GPT. Maar ik

ben ook zo, ten tweede, er zijn goede dingen. Er waren expats in Kopenhagen die onder toezicht stonden vanwege

zelfmoordneigingen omdat ze zo eenzaam waren. En ik denk dat dat ook geldt voor geneeskundestudenten. Dat ze

niemand kenden. En de co-livingbeweging in Denemarken is zo indrukwekkend, maar wordt versterkt door een app waarmee je

, als je om 3 uur' s middags intrekt, iemand kunt vinden die naar een kookcursus of kajaktocht wil gaan, en

zo heb je meteen een gemeenschap. En ik denk dat je, zoals Alona al zei over ons nieuwe hybride leven, uiteindelijk

een positief effect kunt bereiken met belangengroepen die online chatten en dat je je niet meer eenzaam voelt. En

ik denk dat dat heel belangrijk is geweest. Dankjewel Olu. Oeps.

We zijn hem kwijt. Oh, hier is hij. Olu, probeer het nog eens.

Oké. Oké. Dus ik wil nog iets toevoegen over

zelfmoord. Ze moeten dit vertalen naar concrete actie. Dus onze eerste prioriteit, of eigenlijk onze drie

prioriteiten. De eerste, die we tot nu toe hebben genoemd, is co-design van dit nieuwe beleid. We moeten jongeren

echt als experts inzetten. We moeten ze direct betrekken bij het ontwikkelen van slim beleid. En het tweede punt is

ook het nemen van voorzorgsmaatregelen. Je hoeft dus niet 30 jaar te wachten op een slim beleid. Als er een verband is

tussen het ontwerp van roofzuchtige platforms en psychische problemen bij jongeren, dan moeten we als

volksgezondheidsinstanties snel handelen. En tot slot moeten we ook beginnen met het opbouwen van

veerkracht en diversiteit in het leven van jongeren. Veel deelnemers noemden ook de andere verschillen. Dus ik denk

dat dat de ruimte is voor de vraag. Dankjewel. Dankjewel, Lana.

Ik denk dat dit gesprek de potentiële spanning tussen het nastreven van welzijn en het nastreven van

nauwkeurigheid echt aan het licht heeft gebracht. Die twee kunnen soms met elkaar in tegenspraak zijn. En dat is

mijn zorg: je kunt je, ondanks alle positieve aspecten van sociale contacten en het verminderen van

eenzaamheid, onderdompelen in een gemeenschap die je subjectieve welzijn verbetert, maar die in feite onjuiste

informatie verspreidt. Dus ik denk dat ik de oplossing niet heb, natuurlijk, maar ik denk dat dit de belangrijkste

uitdaging van de toekomst zal zijn: hoe kunnen we het vermogen van mensen verbeteren om accurate en inaccurate

informatie te onderscheiden, zonder ze af te snijden van de gemeenschap en dingen die eenzaamheid kunnen

verminderen? Dankjewel. En Heidi? Ja, dat is geweldig. Ehm, ik zou twee

dingen willen zeggen. Ik bedoel, hoewel we echt aandacht moeten besteden aan, ik bedoel, als we teruggaan naar het

handvest, dat vooral gaat over toegang tot informatie. Er staat nooit in of het goed of slecht is of wat dan ook.

Ehm, ik denk dat we in een andere omgeving leven. We moeten alert zijn op de risico's en bedreigingen. Maar ik

denk dat we het begrip gemeenschap moeten heroverwegen. Ik denk dat dat mijn belangrijkste punt is, nou ja,

niet zo belangrijk, maar wel mijn belangrijkste punt. Want we denken vaak aan gemeenschap in geografische zin.

Maar online zijn er veel verschillende soorten gemeenschappen. En ik denk dat we moeten heroverwegen hoe we ermee

omgaan, gelijkgestemden, maar ook de mogelijkheid om je uit te spreken en te communiceren buiten je eigen groep

gelijkgestemden. Ehm, want dat is ook een probleem geworden. Vertrouwen wanneer het alleen vertrouwen binnen

een groep is en niet tussen groepen, dát is waar we een probleem hebben. Dank u wel. Dus, dank aan jullie

allemaal voor jullie bijdragen met voorbeelden, vragen, uitdagingen en kritiek. Dank aan het panel voor hun

input en ideeën. En ik denk ook voor al het werk dat ze op dit gebied hebben verricht, om het vooruit te helpen,

voor de data en de diplomatieke ervaringen die belangrijk zijn. En ik hoop dat sommige van de ideeën die

jullie hebben opgedaan, sommige van de bronnen waarover jullie hebben gehoord, nuttig zijn. En nogmaals, hartelijk

dank Olu dat je op afstand met ons meedeed. En nogmaals, we vinden het erg jammer dat je er niet persoonlijk bij

kon zijn. We hopen dat het een andere keer wel lukt. Dus, hartelijk dank en geniet van de rest van de top.

Ik vind het geweldig. Ik vroeg me af of jullie hier al vragen hadden voorbereid . Oh, geweldig. Ja.