Yusuf Suresi 102-105. Ayetler: Peygamberlik ve İnsanların İnançsızlığı Üzerine Derinlemesine Analiz

Euzü billahi mineşşeytanirracim. Bismillahirrahmanirrahim. Allahu ekber kebira velhamdülillahi

keira ve sübhanallahi bukraten ve asile la havle ve la kuvvete illa billahil aliyyil azim.

Elhamdülillahi rabbil alemin. Vessalatü vesselamü ala resulina Muhammedin ve alâ alihi ve sahbihi ecmeîn. Amin.

Rabbi salli alâ seyyidina Muhammedin ve alâ alihi ve sahbihi salaten tuhidu b külli salatin sfetin

ve müstefetin ve salli aleyhi ve alâ alihi ve sahbihi salaten murdiyeten leke ve limen dûek

veşike veid Rabbi salli alâ ehemrik

ve ilmik veik veikes

iradetik veilete vesle il cennetik. Rabbi salli alâ seyyidina Muhammedin ve alâ alihi ve

sahbihi salaten tezzil leh biha minalike ve kerametik ve tükemmil biha lehna minake ve nefilik veir aleyhimidike

veidik rabi salli aleyhi ve aleyhim salaten emede

ve nihayete rabi salli aleyhim zinete arşike ve dune ve semike ve fahun veedik

ve tahtehunne ve beyneh salaten zülf ve tek Allahümme h ymete

ymun şerraftehu ve kerremtehu vehu ve neşer fihi rahmetek ve menente fi bik ve ezzelte fiek

ve tefalte bihi alâ ibadik veallahu alâyyyidil mselin Hamdülillahi rabbil alemin.

Euzü billahi mineşşeytanirracim. Bismillahirrahmanirrahim. ike min enil

gaybi nuhi ile ve kte ledeyhim iz ecmeu emrahum ve hum yemkurûf

suresi 102 ayet işte bunlar ey resulüm sana vahiy yoluyla bildirdiğimiz gaybi hadiselerde endir. Yoksa onlar tuzak

kurmak ve planlarını kararlaştırmak için toplandıklarında elbette sen onların yanında

bulunmuyordun. Euzü billahi mineşşeytanirracim. Bismillahirrahmanirrahim.

Elhamdülillah vessalatü vesselamü ala resulillah ve alâ alihi ve ashabihi ecmin. Amin.

Yusuf suresinin Yusuf Aleyhisselam, babası Yakup Aleyhisselam ve kardeşleriyle olan kıssasını

101. ayette tamamladı. Bu 102. ayetten itibaren sonuna kadar da alacağımız dersler üstünde duruyor.

Hacı abi daha önce Yusuf suresinden alacağımız dersleri de bir anlasanız demişti.

Sonunda gelecek demiştim. İşte tekrar ediyorum bu 102. ayetten itibaren Yusuf suresinden bizlerin

hem o dönemki Mekke müşriklerinin hem asırlardan beri kıyamete kadar bütün insanlığın ümmetin ve bizlerin

alacağı derslere dikkat çekiyor. Okunan ve meali verilen bu 102. ayette Yusuf kıssasının böyle

bir insicam içerisinde en detaylarına kadar anlatılmasını Cenabı Hak efendimizin kendiliğinden

bunu bilemeyeceğine, peygamberler şahsen gaybe muttali olamayacaklarına,

Allah bildirmeseydi bilemeyeceklerine dikkat çekiyor ve bu kıssayı efendimizin böyle

anlatabilmesini onun peygamberliğinin delillerinden olarak sayıyor. Zike işte bu kıssa demek

min enbail gayb gayp haberlerindendir. Allah'tan başka kimse gaybı bilemez. Peygamberler de bilemez.

Ancak Allah bildirirse peygamberlerine bilirler. Artık onun için gayp olmuyor. Çünkü Allah bildirmiş oluyor.

Ve o da zaten Allah'tan vahiy aldığına ve peygamberliğine delildir. Nhii

ileyk onu sana biz vahiy ediyoruz demek. Burası

vahiy kelimesi üstünde daha önce durmuştuk. Gayp kelimesi üstünde de daha önce

oldukça fazlaca. En nebe kelimesinin çoğuluike min enil gayb gaybın haberlerinden.

Araplar nebe kelimesini de kullanır. Haber kelimesi ki çoğulu ahbar. televizyonlarına

televizyonlarını açtığınız zaman Arapların bazen embbe bazen ahbar yani haberler demek.

Haberle nebe arasındaki fark daha önce bunlara da genişçe yer vermiştik. bir ayet münasebetiyle

haber genel manada yani yerde trafik kazası olmuş onun da haberini veriyor. Göktaşı düşmüş onun da haberini veriyor.

Her türlü haber verme haber kelimesiyle anlatılır. Ama nebe kelimesi veya çoğulu enbe kelimesi dikkat çeken daha has,

daha özel, daha dikkat çekici haberler demektir. Onun için Hazreti Yusuf Aleyhisselam'ın kıssası burada sıradan

haberler değil de nebe kelimesiyle çoğulu enbe kelimesiyle anlatıldığı için bu da böyle özel dikkat çekici bir

haber. sana biz vahy ediyoruz onu. Yani biz vahyetmesek sen bunları kendiliğinden bilmezsin. Yani sen kendi

başına konuşmuyor, kendiliğinden konuşmuyor. Bizim konuşturmamızla konuşuyorsun. Yani sen peygambersin

demektir. Bu Yusuf kıssası da Hz. Muhammed Aleyhisselam'ın peygamberliğine,

peygamber olduğuna delil olan ayetlerden bir tanesidir. Ayetin son cümlesi yukarıdaki o haber

kelimesinin, cümlesinin gayptan haber meselesinin bir açılımından ibarettir. Onlar tuzak kurmak üzere ittifak

ettikleri zaman yani Yusuf Aleyhisselam'ın 10 tane kardeşi

Yusuf'a tuzak kurmak istedikleri zaman sen onların yanında değildin diyor efendimiz aleyhisselam.

Yani onlar ne konuştular birbirleriyle ne fısıldadılar? Bir tanesi öldürmeyelim, kuyuya atalım dedi. Bu

kadar ince, detaylı konuşmalar Kur'an tarafından naklediliyor. Cenab-ı Hak efendimize, "Sen onların

yanında değildin. Yani biz sana vahiy etmeseydik sen bunu bilemezdin demek." Bu ayet gibi Kur'an-ı Kerim'de çok

ayetler vardır. Aynı tabirle başlayan mesela bir ayet Ali İmran suresi 44. ayet. Bunu o bölümde de incelemiştik.

Aynenike minilaybi nui ileyk. Bakınız Yusuf suresinin 102.

ayeti ile Ali İmran suresinin 44. ayeti aynı tabirle başlıyor. İkisi de aynı. İşte bu kıssa sana bizim vahyettiğimiz,

gayptan haber verdiğimiz bir kıssa demek. Bu Ali İmran suresi 44. ayetin içinde

başı aynı başlıyor. Sonunda ise Hazreti Meryem ve Hazreti Zekeriya bağlantısı aslında haber veriliyor.

yh eyühüm yekü meryem ve küntü künedeyim yahtasim

yani Muhammed yoksa Meryem'e hangisi himayesini alacak diye kalemleriyle kura

atarlarken de sen yanlarında değildin Hzreti Meryem'i kim mescitte bakacak? Çünkü annesi hanne validemiz. Benim bir

çocuğum olursa onu mescide bağışlayacağım dedi. E Hazreti Meryem olunca ki oğlan olmasını belki

bekliyordu. Götürdü onu Mescid-i Aksya vakfetti. Ama bakıma ihtiyacı var. Orada pek çok

işte mescidin o günkü tabir neyse bizim şimdiki tabirimiz de imamlar, vazifeliler vardı.

Kim baksın? Kurra attılar kalemle. Onu o ayetin tefsirinde anlatmıştık. Ve kurra Hazreti Zekeriya Aleyhisselam'a

çıktı. E efendimiz bunu da haber veriyor. Yani Allah ona vahiy etmese o bilemez. Sen onların o kalemlerle kurra

attıkları zaman yanlarında değildin. Bu haber de yine gayp haberlerinden yani Allah sana bildiriyor. Sen de insanlara

tilavet ediyorsun, anlatıyorsun. Yani sen peygambersin demektir. Yusuf kıssasından alacağımız birinci

ders bu olmalı. Yani eğer Hazreti Muhammed Aleyhisselam Allah'ın resulü olmasaydı kendi

gayretiyle, bilgisiyle, kendi kalbine gelen tuluatla neyse böyle bu gayp haberlerinden böyle bir insicam

içerisinde hadiselerin dikkat çekici noktalarıyla alıp onları size haber vermezdi, veremezdi. Allah vahiy ediyor.

Çünkü o bir peygamber demektir. Hzreti Peygamber aleyhisselam bu kıssayı yaşayanlarla beraber yaşamadığı

ve herhangi bir kitaptan da okumadığı gibi herhangi bir kimseden de öğrenmiş değildir.

Çünkü Mekke'de Yahudilerle temasta bulunan bazı kimseler bulunsa bile Yahudi din alimi de yoktu. Adam bu kadar

kıssayı bilse bile niye efendimize söylesin ki? Kendisi anlatır. Kendisi meşhurlaşmak ister. Bütün bunlar bu

kıssanın gayp haberlerinden olduğunu ve bir mucize. Yani Allah bildirmezse efendimiz ümmi

biz zat bunları bilemezdi. Efendimiz aleyhisselam'ın peygamberliğine delalet eder.

Buradan biraz daha çıkış yaparak aynı mecra içerisinden Kur'an-ı Kerim'de gayptan o kadar çok

verilen haber vardır ki mesela maziye ait gayıplardan kainatın yaratılma safhaları

Hazreti Adem kıssası Havva ile cennetteki vakaları Kabil Habil kıssasından

daha önce okuduğumuz Anlattığımız bütün peygamberlerin kıssalarına kadar helak olan kavimlerden helak olmuş bazı

Karun gibi zenginlere kadar Hz. Musa'nın anası o dönemde Firavun'un çocukları, erkekleri öldürmesinden

vahiyle sepete koyup Nil kenarına kadar gitmesi, saraya alınması vesaire

o kadar çok geçmişe dönük gayp mucizeleri var ki bütün bunların hepsi aslında Hzreti Muhammed Aleyhissalatu

Vesselam'ın peygamberliğine delalet ve şehadet ediyor. Efendimizin tek başına bunları bilme

şansı yoktur. 25. sözde icaz-ı Kur'an bahsinde 1inci şulenin 3ün şua

orada üç cilve var. Birinci cilvede üç şavk var. Birinci

şevkta maziye ait, geçmişe ait gaybi ihbarlardan bahsediyor ki hem Kur'an'ın Allah kelamı

olduğuna hem de efendimiz aleyhisselamın peygamberliğine delalet eder. İkinci şavkında geleceğe dönük gaybi

ihbarlar yani efendimiz aleyhisselamın hemen kendi döneminde olan hadiselerden

ama daha çok Kur'an'a dayanarak gelecekle alakalı. Hatta kıyamet kopunca, kıyamet koptuktan sonra cennet,

cehennem ta ebetlere kadar Kur'an'da geçen bu gelecekle alakalı bölümler. Bütün bunlar da Kur'an'ın gayp

haberlerinden Allah bildirmeseydi efendimiz bilemezdi. Onun peygamberliğine delil.

Bir de 3ün şkında burada 25 sözde hakaik-i ilahiye Allah'ın kainattaki esma tecelliyatı

Allah'ın sünnetullah dediğimiz kanunları ve kainat hakikatleri ve öbür alem uhrevi aleme dair anlattıkları Kur'an-ı

Kerim'in bütün bunlar gaybi ihbarlardan. Yani sadece bu mevzuda bir iki sohbet yapabiliriz ama şu anda asıl mevzumuz bu

değil. Özetle bir de göstereceğim bir kaynak daha var. 19. mektubun 5 ve 6. nüükteli işaretlerinde

ayet olarak değil ama efendimiz aleyhisselam kendi emen döneminde ve hemen daha

sonraki kıyamete kadar ümmetinin başına gelecek hususları öyle anlatıyor ki burada üstat misalleri vermiş. Bunlar

ayet değil. Efendimizin anlattıkları ama efendimiz bunları tek başına bilme şansı yoktur. Öyleyse gayptan haber vermiş.

geçmişe ait kayıptan, geleceğe ait kayıptan haber vermiş efendimiz aleyhisselam kendisi bunları

bilemeyeceğine göre ama anlattığına göre demek onlar ona vahyediliyor ve o Allah tarafından gönderilen

bir peygamberdir. Bu ayet yani 102. ayet Yusuf kıssasının Hzreet Muhammed Aleyhisselam'ın

peygamberliğine delalet etmesi yönüyle ki Mekke halkına anlatıyor bunu. Çünkü bu sure Mekke-i Mükerreme döneminde

nazil olduğunu daha önce söylemiştim. Ve Mekke halkı efendimize dediler ki, "Ya Muhammed,

söyle bakalım bu İsrailoğulları Mısır'a hangi dönemde ne münasebetle gitti?"

Efendimize soru sordular. Yani bilirsen demek sen peygambersin manasında bunu söylediler. Bu münasebetle bu sure-i

Yusuf nazil oldu ve onların sorularına öyle tatminkar, detaylı cevap verdi ki ama buna rağmen onlar inanmadılar.

İnanmasalar da o inanmayanlara diyor ki işte bu gayp haberlerini ümmi bir zat tek başına bu kadar detaylı ve insicam

içerisinde bilemez. size anlattığına göre demek ki ona vahiy geliyor. Allah var, vahiy var. Ve o da Allah'ın şanı

yüce bir nebisi manasında. Burada sadece bu ayet değil, sadece Ali İmran 44. ayet değil. Kur'an-ı Kerim'de

ne kadar gayptan bahseden ayetler varsa hepsi Efendimiz Aleyhissalatu Vesselam'ın peygamberliğine delalet ve

şehadet eder. Şimdi geldik 103. ayete. Buyurun. 103. ayet. Şunu unutma ki sen büyük bir

kuvvetle arzu etsen bile insanların çoğu iman etmezler. Açıklama. İnsanlardan maksat Mekke ahalisidir yahut bütün

insanlardır. >> Evet. Her ikisi de diyebiliriz. Çünkü az önce zikretmiştim. Tekrar

edeyim. Bu surenin nazil olmasının bir sebebi vardı. İsrailoğulları Mısır'a niçin gitti

şeklinde bir Mekke müşriklerinin sorusuna karşı bu sorular da böyle sıradan insanlar tarafından

sorulmuyordu. kıssa bilen Nadır ibn Haris gibi çevrede etrafta gezip kıssalar öğrenen,

gelip daha ben daha iyi kıssalar biliyorum diye peygamberimize haşa itiraz etmek isteyen Mekke

müşrikleri. Yani iyi kısra bilenler bunu efendimize sordu. İsrailoğulları Mısır'a niçin

gitti? İşte bu münasebette bu sure nazil oldu ve efendimiz bununla istiyordu ki onların dediklerini ben anlatayım.

Böylece onlar iman etsinler ve onların imana gelmeleri mevzusunda efendimiz aleyhisselam çok hırslıydı.

İşte bu ayet efendimizin onların rüşte, hidayete, imana gelmeleri mevzusundaki ne kadar böyle hırslı olduğuna dikkat

çeken bir ayet-i kerimedir. Sen büyük bir kuvvetle arzu etsen de yani çok hırslı olsan da insanların çoğu

iman etmezler. Bu ayet takdir edalı bir tenbihtir aslında.

Bu cümleyi ezberleyin. Evet. Bu 103. ayet efendimize özel takdir. Yani sen gerçekten insanların

şirkten küfürden kurtulmalarını istiyorsun. Gerçekten takdire şayansın ya Muhammed.

Gerçekten insanlar bir Allah'a inansınlar. Senin peygamberliğine inansınlar istiyorsun.

Ama sen ne kadar böyle ısrarlı olsan da şunu bil ki insanların çoğu yine inanmazlar. Hem takdir var

ve hem de estağfurullah ve hem de bir Allah tenbihi vardır.

Bu husus Kur'an-ı Kerim'de müteaddit yerlerde farklı bakış açılarıyla da ele alınmıştır.

Mesela Kehf suresinin başında üç kıssa Eshab-ı Kehf Hz. Musa ve Hızır

Aleyhimesselamların kıssaları, ayat hikayeleri, Zülkarneyn Aleyhisselam'ın durumu. Bütün

bunlar anlatılmadan önce fütüvvet hareketinden önce de nefseke

hadisi esefe ayeti. Yani anlattığın şeyleri insanlık kabul etmediğinden dediklerini demediklerinden

dolayı esefinden, kederinden neredeyse kendini paramparça edecek, intihar edeceksin.

Kehf suresi 6. ayettir bu. Ve Tövbe suresinin son ayetinden bir önceki ayete 128 ayet üstünde daha önce

durmuştuk. Efendimizin takdir makamında peygamberliği anlatılırken

harusun aley bil müminine raf rahim. Rauf ve Rahim Allah'ın iki zati ismidir. Allah'ın zati isimlerini diğer insanlara

vermek caiz olmamasına rağmen Allah burada iki zati ismini efendimize vermiş. Sen müminlere karşı çok rauf,

çok rahim, çok şefkatli, çok refetli, çok merhametlisin ve harisun aleyküm. Onların rüşte,

hidayete gelmesi mevzusunda çok ama çok hırslısın diyor. Burada

üstadın hem 6 sözde hem de 9uncu mektubun ikincisi, üçüncüsü dediği yani ikinci bölüm orada ama üçüncüsü diye

anlattığı yerde Allah'ın biz insanlara verdiği duyguların hayra bakan yönleri, şerre

bakan yönleri de olduğuna dikkat çekiyor. Mesela Allah kini, adaveti, aşkı,

muhabbeti bize niye vermiş? Nerede kullanırsak meulik ale leyhinde kullanmış,

nerede kullanırsak da suyu istimal etmiş oluruz. Bunların kıyaslaması için de bir de

vaizlerin günümüzde vaazlarının tesir etmemesinin sebebi hırslı adama hırs gösterme. Cemaat hırs iyi değildir

demeleridir. Halbuki Allah bizim fıtratımızda hırs duygusunu yaratmıştır. Bunu niye

yaratmışsa onun yönünü müspete tevcih etmek lazım. Malda, makamda, şehvette, şöhrette hırs değil ama hayırda,

müsabakada hırs göstermek, tebliğ ve irşatta hırs göstermek, insanların hidayeti mevzusunda hırs göstermek. İşte

burada takdir makamında sen çok hırslısın ama bu iyi bir şey. Ama sen ne kadar hırslı olursan ol

insanların çoğu da inanacaklar değildir diye efendimize tenbihte bulunuyor.

Risale-i kültürü içerisinde sizlerce de malumdur ki 17. lemanın 13. notasında medar-ı iltibas olmuş beş

mesele anlatılırken tarik-i hakta çalışan ve mühade edenler yalnız kendi vazifelerini düşünmek

lazımken Allah'a ait şeyni işi düşünür ve hata ederler diye orada bir bölüm var. Biz kurallarına uygun az sonra

gelecek basiretle tebliğ ve irşat yapar hakka hizmet ederiz. Ama muhataplar inanır inanmaz o bize ait

bir vazife değildir. Onları inandırmak bize ait bir vazife değildir. Başka bir ayette inneke

tehdebte veahe yehdi men yeşa. Ya habibim ey Muhammed aleyhisselam sen istediğini

hidayete getiremezsin. Allah isterse onlar hidayete ererler demek.

binaan aleyh anlattığımız zaman bütün insanlar veya muhatap aldığımız insanlar iman edecekler diye bir kaide yok.

Efendimiz bu kadar gayret sarf ettiği onların bir tek sorusuna, "İsrailoğulları niçin Mısır'a gitti"

şeklindeki sorularına bu kadar 101 ayetle cevap verdi ama buna rağmen

inanmadılar. Ve efendimiz de üzüldü. Surenin bu tebliğinden sonraki tablo olarak bunu

anlıyoruz. Efendimizin de ya sordular, cevap verdik. Buna rağmen inanmadılar diye üzülmesine karşı işte bu ayet-i

kerime ve eksi veev har müminin yani sen hız göstersen de insanların çoğu inanmazlar

şeklinde bir teselli cümlesi olarak efendimize vahiy edilmiştir.

Anlattığımız halde inanmamalarında elbette bazı hikmetler de vardır.

Bunlardan birkaç tanesine kısa kısa temas edebiliriz. Peygamber ocağında büyümüş evlatların

bile. Yani şimdi efendimiz anlattı bunu Allah'ın vahiyle. Hazreti Yakup'un çocukları, peygamber ocağında büyüyen bu

çocuklar. Onlar bile kardeşlerine ne kadar kötülükler yaptılar. Ya Muhammed, sen de

Mekke'deki diğer kardeşlerin mesafesindeki Mekke'de yaşayanlara karşı da ya peygamber ocağında büyümüşlerde

bile böyle problem oldu. Yani sen kimsin ki senin de Mekkelilerin sana inanmayabilir. Yani o bağlantı burada

aslında çok derin bir bağlantıdır. Peygamber ocağında büyümüş evlatların bile bazen fenalıklara sapabilmeleri

gösteriyor ki beşerin tabiatında çeşitli sapmalar mevcuttur. Onun için sen anlattığın halde hakkıyla basiretle

anlattığın halde sapabilirler, inanmayabilirler. Bu beşer tabiatı olarak normal demek.

Yani ama bizim için de günümüzün dünya şartlarında da geçerlidir. İkinci olarak ikinci hikmet

Allah'ın şi olarak peygamberler aleyhisselam aleyhimsselam üzerlerine düşeni yaparlar

ama neticeyi Allah'a bırakmak. Neticeyi Allah'a bırakırlar. Bu da Kur'an-ı Kerim'in temel ölçülerinden bir

tanesidir. Tekrar ediyorum. 17. lamanın 13. notasının medar-ı iltibas olmuş beş meselesinden

birinci meselesini buraya ilhak etmek, ilave etmek gerekiyor. Dikkatlice metotlarına uygun anlatıldığı

halde bazılarını inanmamasının bir diğer hikmeti de peygamberler kendi davalarında

kilitlenirler. Yani kendi davalarında fani olurlar. Ideallerinde, mefkurelerinde.

Üstat buna gaye-i hayal diyor. Onlar da iyice fani olurlar. Esasında peygamberler

şahsi bir hayat idali için bunu yapmazlar. Peygamberler sadece ilaii kelimetullah

için bunu yaparlar. Böyle olmasına rağmen ama insanların bir kısmı yine inanmayabilirler.

İşte bu noktasıyla meseleyi ele alarak bizler de kendi devrimizde, kendi şartlarımız içerisinde

bize düşenleri mükemmel bir şekilde eda ederek insanlar kabul eder, etmez, o onlara ait bir meseledir.

Biz bu mevzuda aynen burada bize anlatılmak istenen temel ölçüler gibi düşünmeliyiz.

Burada bir iki hususa daha kısaca temas etmek istiyorum. Mesela Kur'an-ı Kerim'de yine aynı bu

mesele Şuara suresi 3. ayette de anlatılır. Le

nefseke ella yekû müminin. Ey Muhammed mümin olmuyorlar diye adeta kendini helak edeceksin.

Efendimiz Aleyhisselam'ın bu kadar hırsla anlatmasına karşı ama onlardan pek çoğu Mekke döneminde

özellikle inanmadılar. İnanmayabilirler. Bu Allah'ın takdirine aittir.

Bizler için de geçerlidir bu mesele. Şu ince hususa özellikle temas etmek isterim. Bu bölümde.

İnanmamalarını acaba benim yanlış anlatmam mı sebebiyet veriyor?

Tahrik mi ediyorum? İhlaslı olamıyor muyum? Samimi değil miyim? Gibi

kendi muhasebemizi yaparak yaklaşmalıyız. Lan o kadar anlattık bunlar ne vefasız

insan ya. İnanmadılar deyip karşı tarafı suçlamak değil. Başta peygamberler olarak hiçbir dava

adamı insanları arzu ettiği çizgiye çekemediği zaman onları suçlamamıştır. Üstadın tarihçi hayatın son tarafında

konuşan yalnız hakikattir başlığındaki yazısını da okumanızı veya buraya ilhak edilmesini,

ilave edilmesini tavsiye ederim. 28 seneden beri bunlar benimle uğraşıyor. Sürgün, hapis vesaire,

işkence. Ne dedi bunlar bana? Dini siyasete alet ediyor. Öyle bir şey yok. ispat da

edemediler. Şahsi nüfus temin ediyor. Öyle bir şey de ispat edemediler. Yok yani böyle bir şey.

Ama anladım ki kader-i ilahi bunlar eliyle beni ikaz ediyor. Şimdilerde düşünüyorum ki demek ben vazifemi

vazifemi tam Allah için yapamamışım. İşte bu mesele. Bizler böyle karşı tarafı suçlama kolaycılığına gidiyoruz.

Bölgelerde vazife yapan arkadaşlar gidiyorsun bazen mütevellilerinden şikayetçi bunlar adam olmaz. Ben

anlatıyorum ama bunlar bir türlü olmuyor. Bu doğru değil. Karşı taraf suçlanmaz.

Burada Cenabı Hak efendimizi hem takdir ediyor hem de bir ölçü. Sen hırslısın güzel. Maşallah barekallah. tebrikler

ama insanların çoğu da iman edecekler değildir diyerek aslında bu mevzuda hem bize ders veriyor hem de bizim de nefis

muhasebesi yapmamız lazım geldiğine dikkat çekmiş oluyor. Kısaca bu ayetin de üstünde durmuş olduk ve şimdi geldik

100 >> 104 >> 4 ayet 104 ayete buyurun

ve aleyhi in illa zikr lilemin

104 ayet. Halbuki sen bu tebliğ karşılığında onlardan herhangi bir ücret de

istemiyorsun. Kur'an sadece bütün insanlar için bir derstir. Evrensel bir mesajdır.

>> Evet. Bu da yukarıdaki ayetin nazmi olarak mana devamı şeklindedir. Yani sen anlatman karşısında bir ücret

istesen, onlar da o ücreti veremedikleri için inanmasalar hani buna belki bir şey

denebilir ama sen ücret de istemiyorsun. Çok acayip bir şey bu. Veel

min ecr aleyhi min ecr in h illikr lil alemin mükafatını sadece rabbül aleminden

Kur'an herkes için ancak hatırlatma ve öğüttür manasına da var. Burada alacağımız bizim de çok dersler

vardır. Özellikle bizim bugün tebliğ ve irşatlarımızın, hizmetlerimizin

karşıdaki insanlar tarafından hüsnü kabul görmemesi acaba ücret beklentimizden dolayı olabilir mi?

Böyle bir muhasebe yapmalıyız. Bu ücret beklentisi birkaç kademe içinde ele alınır. Bir

maddi ücret, maaş. Yani vaizler, müftüler, imamlar maaş alıyor veya cemaatlerin içindekiler maaş alıyor

ise acaba ücret aldığımızdan dolayı mı biz insanlara karşı yani ruhsuz bir anlatım

içinde olduğumuzdan bundan dolayı mı iman etmiyor? arzu ettiklerimizi ve anlattıklarımızı kabul etmiyorlar diye

bir böyle ücret meselesi üstünde düşünmeliyiz. İki, insanlardan anlayış beklemek bile bir ücret beklemektir.

Sen vazifeni yap. Metotlarına, usulüne, üslubuna uygun anlat. Karşı taraftan anlayış bile bekleme.

Anlayış beklemek bile bir ücret beklemektir. Bir teşekkür bile bekleme. Teşekkür

beklemek bile bir ücret alma, ücret beklentisidir. Bir ücret bekleme. Diğer manasıyla da

bir makam beklersin, bir mansup beklersin, itibar beklersin. Ebileyim benden bahsetsinler, bana

hürmet, saygı göstersinler diye beklesin. Bunların hepsi bir beklemektir, bir ücrettir. İyi bir yemek

yedirsinler. Ben gelince ayağa kalksınlar veya benden bahsetsinler, bana iltifat

etsinler vesaire vesaire. Ücret beklemenin sınırı olmayacak kadar çoktur bu.

Eğer biz zaten bir ücret bekleyerek, bir karşılık bekleyerek hizmet yaparsak, tebliğ ve irşat yaparsak zaten tesirli

olmaz. Olmayınca da bu defa baskıya dönüşür işler.

Herkese baskı, azarlama, hakaretler bu defa bunlara dönüşür ve

tamamen iş dini ölçek, dini prensiplerin dışına çıkar. sevimsiz hale gelir. Evet. Hz. Ömer'in durumunu daha önce de

anlatmıştım. Kur'an-ı Kerim'de Hz. Ömer duydu ki Şam Halep Estağfurullah Humusta'ta Hazreti Halit

ölüm döşeğinde bir helallaşmak istedi. Ben o bölgelerde kaldım.

kalktı Medine'den yine hizmetçisiyle nöbetleşe deveye binerek önce Şam'a uğradı. Daha sonra Halep'e geçti. Şam'da

Muavi'ye vali ve o öyle müthiş bir ziyafet hazırladı ki

Hazreti Ömer var. Başka protokoldan kimler varsa onlar var ziyafette. Hazreti Ömer hayatında belki ilk defa

gördüğü bir ziyafetti. O ne muhteşem. Hz. Ömer gelse biz de o ziyafeti öyle hazırlarız aslında.

Hz. Ömer bir lokma bile almadı. Haz Muavi'ye yani devlet parasından mı hazırlandı diye şüphe etti Ömer acaba

filan. Onu ikna etmeye çalıştı. Yani kendi param zengin bir insandı aslında. Hz. Haz. Ömer yine de yemedi ve sonra

ağlayarak sofradan kalktı ve ben daha önce efendimizle beraber bulundum. Böyle bir sofradan yemek yemedi. Bunun gibi

birinci yarı vefadarım Hazreti Ebubekir'le beraber şu kadar sene yaşadım. O da böyle bir sofrada yemek

yemedi. Ben şimdi halifeyim diye bu sofradan yemek yersem tut ki öbür alemde cennete

gitsem bile onlarla aranda kim bilir kaç kilometre ayrılık olur. Hem de acaba

dühe yani sen öbür aleme insan bol sevapla gidecekmiş.

Bakacakmış ki orada hasenat defterinde o sevaplar yok. Ya Rabbi ben şu kadar hizmet, bu kadar ibadet, bu kadar sevap

kazandım. Hani bunlar yok burada. Her şey kaydediliyordu. Allah da ona işte bu ayet

sen onların mükafatını yedin, içtin, bitirdin. Dünyada iken bu aleme bir şey kalmadı diyecekmiş. Dünyada her bir

beklenti bir ücret alma mesafesindedir. Onun için kaybolmak, yok olmak. Estağfurullah. Ben böyle bir şey

yapmadım ki böyle bir hakkım olsun demek. İhlasa tutunmak, riyadan uzaklaşmak

işin özü açısından çok önemli. Efendimiz aleyhisselam Mekkelilerden hiçbir ücret beklememiştir. Ücret derken makam,

kadın, bir para filan değil. diğer bir anlayış vesaire vesaire az önceki zikrettiğim veya edemediğim ne kadar

beklentiler varsa onlardan hep uzak durmuştur. Bu 104. ayette efendimiz aleyhisselam

için anlatılan bu husus aslında bütün peygamberlerin temel prensibidir. Onlar hiçbir zaman ücret istememişlerdir.

Bütün peygamberler böyle olunca onların gerçek varisi olan daha sonra gelenler, tebliğciler, irşatçılar, ulema, evliya

neyse onların da bu mevzuda o yolu takip etmesi gerekmektedir. Yusuf suresi 104. ayetin tefsiri

mesabesinde mesela Nahil suresi 41. ayette de bu mesele anlatılmış.

Furkan suresi 57. ayette Şuara suresi 109. ayette Şuara suresi 127. ayette Şuara suresi

145, 164, 184. ayetlerde eee anlatılmış. Sebet suresi 47. ayet. Hü suresi 79.

ayet. Yine Hüt suresi 51. ayet. Şu ara 109, 127, 145, 164, 184 ve sebrar etmiş oldum. 47. ayetlerde

bu mesele bir nakarat halinde tekrar edilmiştir. Ve ecrin incribil

alemin. Bazen teravih namazı kıldırırken hocalar başında sadece peygamberin adı değişir. Aslında

bu ayetlerin hepsi tekrar eder. Allahu ekber. Rükya gider. İkinci rekatta

hün ayetler aynen aşağıda tekrar eder. İşte bütün bunları ifade ediyor ve tekrar ediyorum Hzreti Muhammed

Aleyhisselam'ın da hiçbir ücret beklememesine burada Cenabı Hak bir defa daha vurgu yapmış. Sen vazifeni tam

yapıyorsun ya Muhammed. Hatta onlardan ücret de beklemiyorsun. Ama buna rağmen onların bir kısmı inanmayabilirler.

Yani bu da Allah'ın bir kanunu. Bunun hikmetleri var. Bu hikmetlere ram ol demek. Allah'a dayan, saya sarıl,

hikmete ram ol. Yol varsa budur. Bilmiyorum başka çıkar yol. Şimdi geldik 105. ayete. Şimdi ayrı bir

delille Mekke müşriklerine yaklaşmak ve efendimize bize teselli vermek için 105. ayet buyurun. Yeah.